Ապրիլի 24

by

Երկու մեծ լեռ իրար կպած, իրարից զատ, —

Երկու խաչ-սիրտ՝ ծեր, զառամյալ,

Երկու մեկ ազգ հնամենի,

Երկու հայեր՝ մայր Արաքսի երկու ափին,

Երկու անջատ միասնություն,

Արյունազօծ երկու գետափ՝

Իրար կպած, իրարից զատ,

Երկու վանքեր՝ Արևմտյան, Արևելյան,

Մեկ Ոգու մեջ մարմնավորված,

Մեկը ազատ, մյուսը՝ գերի,

Մեկը պանդուխտ, մյուսը՝ թմրած,

Չեմ հասկանում՝ ի՞նչ է եղել…

…Տու՜ն են քանդել, մա՜րդ են մորթել,

Հայ տեսակ են բնաջնջե՜լ,

Դարձրել են հող, արյունի գետ, լացող Արաքս,

Թուր են սրել ապառաժով,

Բթացրել են թրի շեղբը հայ մանուկով…

Եղել ենք մենք միշտ խելացի,

Եղել հզոր, արդարացի,

Կառուցել ենք գոռ պատմություն,

Բայց երբ դարձանք մենք «բարեկիրթ»,

Եղանք բարի, ներող, հլու…

Ի՞նչ ենք շահել… Միայն ոսկոր,

Արնածոր Արաքս, մի Մեծ Եղեռն,

Մեկ տասներորդն ունեցածի,

Մեզ ի վերուստ այն տրվածի:

Ո՞վ ենք եղել..  Ո՞վ ենք այսօր,

Ի՞նչ ենք կորցրել, ինչի՞ համար,

Ինչպե՞ս ապրենք գոնե հիմա…

Լինե՛նք Նժդեհ, լինե՛նք ուժեղ,

Ոգով արի՝ հայահավատ,

Նվիրյալը՝ Հայոց Ցեղի,

Լինե՛նք առյուծ՝ արյուն քամող,

Դավթի նման պարզ ճակատով կռվի ձգտող,

Անդրանիկը լինե՛նք ազգի,

Որի վրեժն արյուն բերի…

Կեղտոտ արյուն, լեղի թափենք,

Թո՛ղ վերանա թուրք վիժվածքը,

Մեր վանքերն ու տաճարները երկինք հառնեն,

Եվ վրեժով մեր սրբազան Աստծուն հասնենք: 

Նարեկ Առուստամյան

Ռազմա-ավիացիոն ինստիտուտ III կուրս. 

                  ԱՊՐԻԼԻ 24 

Տխուր էր օրը, թեև կար արև,

Թեև կար արև, բայց այն պայծառ չէր,

Ասես, արևն էլ ուզում էր փախչել,

Որ այդ չար օրվա վկան չլիներ… 

Արևն ուզում էր մարել այդ պահին,

Որ էլ չտեսնի մարդու չար ոգին,

Մարդու չար ոգին, որ մարդ է սպանում

Եվ զոհի դիակը մասնատում, ծաղրում,

Եվ ուզում այնպե՜ս անկուշտ ծիծաղել,

Կարծես թե մայր չէր նրան ծնողը,

Կարծես թե նրան գեհենն էր վիժել,

Կարծես թե նեռն էր նրան պահողը,

Իսկ ինչու կարծես… 

Նման «մարդկանցով» հարուստ թուրքերը,

Հորդաներով իրենց մտան Հայաստան,

Եվ թուրք կոչեցյալ շան թերմացքները

Ուզեցին սարքել Հայքը գերեզման,

Որտեղ պետք է որ հանգչեին հայերը,

Որտեղ պետք է որ էլ հայ չմնար: 

Որդերն այդ ստոր՝ մարդկային դեմքով,

Արյամբ արբեցած արագ զինվեցին

Եվ անզեն մարդկանց դաժանորեն սպանեցին,

Կանանց ու մանկանց, ծերերի

Եվ անմեղ մարդկանց արյուն խմեցին

Եվ մի մեծ ազգի անգթորեն գլխատեցին:

Ահից դողում էր անգամ սատանան,

Իր չար աչքերը փակել էր նեռը,

Երբ սկսվեց ջարդը, ջարդն այնքա՜ն դաժան,

Որ զարհուրած էր անգամ արևը…

 Այս արևի տակ ինչե՞ր չի եղել,

Եղել է կռիվ, պատերազմ, ավեր,

Եվ ի՞նչը պիտի նրան զարհուրեր…

Եթե բնությունն արատ չունենար

Թուրքը աշխարհում ի՞նչ գործ կունենար,

Ինչպե՞ս կլիներ նման նենգություն: 

Իննսուն տարի անցավ այդ օրից,

Բայց ուրանում է թուրքն իր արարքը,

Լրբի պես գոռում, կիսվում մեջտեղից,

Որ պատմությունը փակի այդ անցքը…

— Պատմություն արդա՛ր, արա՛ քո գործը,

Արդարությունը թո՛ղ ոտքի կանգնի,

Չարին քշի՛ր դու գեհենի ծոցը,

Թող չքվի՛ չարը, բարի՛ն թող հաղթի:

— Արդարությու՛ն, երկար ես քնում,

Նենգ ոճիրներով վխտում է աշխարհը,

Ես քեզ եմ սպասում, ո՛վ, ԱՐԴԱՐՈՒԹՅՈՒՆ,

Եվ ժամանակի ՊԱՏԺԻՆ՝ անաչառ: 

 Կորյուն

 գյուղէլեկտրիֆիկացիա-1 

«Հայ Արիներ» Թիվ  59, 60,   հուլիս, 2005թ.  ….

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s


%d bloggers like this: