Եվս մեկ գաղտնիության քող

by

Արտաքին հարաբերությունների խորհրդի մասին  

Կան բազում մարդիկ, ովքեր կարծում են, որ գոյություն ունի առավել կազմակերպված մի գերակա ուժ, որն ուղղորդում է ԱՄՆ քաղաքական ուղղություններն ու նպատակները, ինչպես նաեւ Հանրապետական ու Դեմոկրատական կուսակցություններին՝ երկիրը կառավարելու նպատակով: Այս հոդվածը նպատակ ունի մատնանշել այդպիսի կազմակերպություններից մեկը: Դա մոտ 3 հազար անդամներ ունեցող Արտաքին Հարաբերությունների Խորհուրդ (ԱՀԽ) հորջորջվող կազմակերպությունն է, որն առավել քիչ հայտնի կազմակերպություններից է, ինչը պայմանավորված է ամերիկյան ժողովրդի քիչ տեղեկացվածությամբ: 

Այն կազմակերպվել է 1921թ. հուլիսի 29-ին մի խումբ “մտավորականների” կողմից, ովքեր համարում էին, որ կարիք կա ստեղծելու ազգային դիմագծից զուրկ համաշխարհային մի կառավարություն՝ չնայած որ ամերիկյան ժողովուրդը պատրաստ չէր դրան: 

Մինչեւ առաջին համաշխարհային պատերազմը ամերիկացիները հետեւում էին իրենց նախագահ Ջորջ Վաշինգթոնի 1796թ. սեպտեմբերին ժողովրդին ուղղած հրաժեշտի խոսքում արտահայտած խելամիտ խորհրդին. “Մեր ճիշտ քաղաքականությունն այն է, որ մենք զերծ մնանք արտաքին աշխարհի ցանկացած հատվածի հետ մշտական դաշինքներից: Հանուն ինչի մենք պետք է մեր նպատակները միահյուսենք Եվրոպայի այս կամ այն հատվածի հետ, մեր խաղաղությունն ու բարեկեցությունը խառնենք Եվրոպայի պատվախնդրության, մրցակցության, շահերի, ցանկությունների եւ քմահաճույքների թակարդին”: Վաշինգթոնը գիտակցում էր, որ այլ պետությունների ներքին գործերին միջամտելով միաժամանակ թշնամիներ ու ատելություն կստեղծի ԱՄՆ հանդեպ: 

Վուդրո Վիլսոնի կառավարության անդամներից շատերը, այդ թվում պետական քարտուղար Վիլյամ Ջեննինգս Բրայնը, ուղղակիորեն մերժելով Վաշինգթոնի պատգամը, նպաստեցին ԱՄՆ-ի մասնակցությանը 1-ին համաշխարհային պատերազմին՝ այլ երկրների ներքին գործերին միջամտելու նպատակով: Առաջին համաշխարհային պատերազմը նպաստավոր հնարավորություն տվեց նորաստեղծ ԱՀԽ-ին բարձրացնելու համաշխարհային կառավարություն ստեղծելու հարցը՝ որպես աշխարհի խնդիրների լուծման լավագույն եղանակ: Միեւնույն ժամանակ ԱՀԽ-ի քույր կազմակերպությունն ստեղծվեց Մեծ Բրիտանիայում, որն անվանվեց Արտաքին հարաբերությունների թագավորական ինստիտուտ: 

Պատմական դավաճանություն 

1925թ.-ին Չյանգ Կայ-Շեկը ստեղծեց առաջին Չինական սահմանադրական հանրապետությունը: 1937թ. օգոստոսին ճապոնացիները ներխուժեցին Չինաստան: Այդ նույն ժամանակ Չինաստանի կոմունիստները կազմակերպվում էին Չյանգի դեմ: Հուսահատված Չյանգը օգնության դիմեց ԱՄՆ-ին՝ իր ազգային դրամը կայունացնելու համար նրանից 250 մլն դոլար փոխառելով: Այն մարդը, ում վստահված էր ամերիկյան կոնգրեսի կողմից հաստատված դրամական օգնությունը տեղ հասցնել, խախտեց օրենքը՝ չտեղափոխելով գումարը: Այդ մարդը պետական գանձատան քարտուղարի տեղակալ Հարրի Դեքստեր Ուայթն էր, ով միաժամանակ նաեւ խորհրդային գործակալ էր ու ԱՀԽ անդամ: 1946թ. գեներալ Ջորջ Մարշալը (ԱՀԽ) հայտարարեց. “Իբրեւ շտաբի ղեկավար՝ ես զինել եմ հակակոմունիստական 39 զորաբաժիններ. այժմ գրչի մեկ հարվածով ես նրանց կզինաթափեմ”: Արդյունքը եղավ կոմունիստներ Չուի եւ Մառի կողմից մոտ 64 մլն չինացիների մահը՝ ըստ դատական հանձնաժողովի: 

ԱՀԽ-ի անդամ պետքարտուղար Դեն Էյքսոնը (1945-1953թթ.) դավաճանեց հակակոմունիստ Չյանգ Կաի-Շեկ-ին՝ հօգուտ չինական կոմունիստների: ԱՀԽ-ի անդամ Դեն-Ռասքը (1916-1963թթ.) կազմակերպեց Հյուսիսային Կորեայի պատերազմը (որը այդպես էլ հաղթող չունեցավ) եւ գեներալ Մաք Արթուրի հեռացումը, քանի որ վերջինս ԿԺԴՀ-ի եւ Չինաստանի կոմունիստներին արդեն հաղթելու եզրին էր: ԱՀԽ-ի անդամներ Ջոն Ֆոսթեր Դալլզը եւ Ալեն Դալլզը, ԱՀԽ-ի մեկ այլ անդամ Դուայթ Էյզենհաուերի կառավարությունում զբաղեցնելով բարձր պաշտոններ, 1956թ. դավաճանեցին Հունգարիայի ազատության մարտիկներին եւ գիտակցաբար աջակցեցին կոմունիստ Ֆիդել Կաստրոյին՝ 1958-1959թթ. իշխանության գալու Կուբայում: 

ԱՀԽ-ի անդամներ էին նաեւ նախագահներ Նիքսոնը, Ջերալդ Ֆորդը, Դեն Ռասքը, Ռոբերտ Մաք Նամարան, Հենրի Քեբոթ Լոդջը եւ Հենրի Քիսինջերը, որը կազմակերպեց Վիետնամի անօգուտ պատերազմը, ինչին զոհ գնացին մոտ 55.000 ամերիկացի զինվորներ: ԱՀԽ-ի անդամներ նախագահ Ջիմի Քարթերը, Հենրի Քիսինջերը եւ Սոլ Լինովիչը 1978թ.-ին ձեռնարկեցին Պանամայի ռազմավարական նշանակություն ունեցող ջրանցքի, ինչպես նաեւ անհատույց 400 մլն դոլարի հանձնումը Պանամայի Մարքսիստական դիկտատուրային: ԱՀԽ-ի անդամներ ազգային անվտանգության խորհրդական Զբիգնիեւ Բժեզինսկին, պետական փոխքարտուղար Ուորրեն Քրիստոֆերը եւ Հենրի Քիսինջերը տապալեցին ամերիկամետ Անաստոսիո Սոմոզային Նիկարագուայում եւ Շահին՝ Պարսկաստանում, որոնց փոխարինեցին կոմունիստամետ ղեկավարությունը Նիկարագուայում եւ կրոնական ֆանատիկների կառավարությունը Իրանում, որոնք ատելություն են տածում ԱՄՆ նկատմամբ: ԱՀԽ անդամ Ջորջ Բուշը եւ նրա կառավարությունը աներկբայորեն մասնակցել են Հարավային Աֆրիկայում պատմականորեն ձեւավորված համակարգված ու տնտեսապես առաջատար հասարակության անկման գործընթացին՝ իշխանության բերելու համար ճանաչված մարքսիստ եւ հիշյալ հասարակության դեմ ավերիչ բռնություններ կիրառելու համար դատված մի անհատի: ԱՀԽ-ի անդամները՝ գեներալ Քոլին Փաուելը, Բրենթ Սքոուքրոֆը, Լոուրենս Իգլբուրգերը եւ ԱՀԽ-ին հակված տեղեկատվական մամուլը նույնիսկ այժմ գովաբանում են Հարավային Աֆրիկայում քաոսի պատճառ մարքսիստ Բիշոպ Տուտուին: 

Նախագահ Բուշը, արհամարհելով ԱՄՆ կոնգրեսը, դիմեց ՄԱԿ-ին՝ Իրաքի դեմ պատերազմ սկսելու թույլատվության համար՝ ԱՄՆ սահմանների փոխարեն պաշտպանելու Քուվեյթի սահմանները:

Պատերազմը արդարացնելու համար ամերիկյան ԶԼՄ-ները հիստերիկ աղմուկ բարձրացրին Սադամ Հուսեյնի թափած արյան համար (նաեւ ատոմային զենքի սին պատմության), որի մասին նախկինում չէին էլ լսել: Իսկ Բուշը բացեիբաց հայտարարեց, որ իր նպատակը “համաշխարհային նոր կարգեր” ստեղծելն է՝ նավթային, գազային պաշարներով հարուստ տարածքներում ամրապնդվելով: 

1972թ. մայիսի 18-ին Նիքսոնի կառավարությունում կառավարման եւ բյուջեի ներկայացուցիչ Ռոյ Մ. Նեշը հայտարարեց համաշխարհային կառավարության կայացման ժամկետի իր կանխատեսումները, ըստ որի՝ “մոտ երկու տասնամյակից (ըստ երեւույթին մոտավորապես 1992թ.) համաշխարհային տնտեսական համայնքի կառուցվածքային հիմքը կայացած կլինի”: Ռոյ Մ. Նեշի կանխատեսումներն իրականացան: “Համաշխարհային նոր կարգեր”-ի կողմից ԱՄՆ կապիտուլացիայի ակներեւ օրինակ կարելի է դիտարկել ՄԱԿ-ի թույլատրած պատերազմները, որոնցում օգտագործվում են ԱՄՆ զինված ուժերն ու ֆինանսները: ԱՄՆ սահմանադրության, Կոնգրեսի եւ ժողովրդի փոխարեն ՄԱԿ-ի թույլտվությունն է որոշում պատերազմ սկսելը: 

Բարդագույն խնդիր է աշխարհի ժողովուրդներին համոզել հրաժարվել իրենց ինքնիշխան պետություններից եւ միանալ համաշխարհային կառավարության գաղափարի շուրջ:

Այնուամենայնիվ, դրա ծրագրողները այն համարում են իրականանալի: Այդ խնդիրը կանխատեսողներից մեկը տվել է նաեւ դրա լուծումը: Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության նախագահ դր. Բրոք Քիսոլմը այդ առիթով հայտարարել է. “Որպեսզի իրականացվի Համաշխարհային կառավարության գաղափարը, անհրաժեշտ է մարդկանց մտքերից հանել անհատականությունը, ընտանեկան ավանդույթներին հավատարիմ մնալը, հայրենասիրությունը եւ կրոնական դոգմատիզմը. այն բարոյական հիմքերը, որոնց շնորհիվ Ամերիկայի հանրապետությունը իր գոյության առաջին 150 տարում այդպիսի հաջողությունների հասավ”: 

Ռոքֆելլերների հիմնադրամի նախագահ Ջոն Նոուլսը ամենամյա զեկույցում հայտարարեց. “Քանի որ առավել բարեկեցիկ ազգերը վարժվել են խնայողաբար օգտագործել իրենց կարողությունը, ապա նրանցից կարելի է վերցնել ավելորդ հարստությունը եւ տալ ավելի կարիքավոր երկրներին”: Հենց այդ հարստության բաժանման մեթոդն էլ կոչվեց “նոր համաշխարհային տնտեսական կարգեր” (այս տերմինը առաջին անգամ կիրառել է ԱՀԽ-ի անդամ, սենատոր Չարլզ Փերսին): 

Սողոսկող բռնապետություն 

Ամերիկացիները միշտ կարծել են, թե իրենց երկրում հնարավոր չէ բռնապետություն հաստատել, քանի որ ամերիկյան սահմանադրությունը ունի վերահսկողության ու հավասարակշռության հիանալի համակարգ: Կառավարության 3 ճյուղերից յուրաքանչյուրը իրավունք ունի վերահսկելու մնացած 2-ի գործունեությունը: Սահմանադրությունում այս դրույթը պատահականորեն չի ներառվել: Դաշնային թղթերում Ջեյմս Մեդիսոնը գրում է. “Օրենսդիր, գործադիր եւ դատական ամբողջ իշխանության կենտրոնացումը նույն ձեռքում՝ լինի դա մեկ անհատ, մի քանի հոգի, թե բազում մարդիկ, կամ լինի դա ժառանգական, ինքնանշանակ թե ընտրովի, միանշանակորեն կհանգեցնի բռնապետության”: Սակայն ԱՀԽ-ն իր անդամների միջոցով կենտրոնացնում է հենց այնպիսի բռնապետական ուժ, ինչից որ վախենում էր Մեդիսոնը: 

Ներկայացնում ենք այդ ցուցակներից հայտնիներին: 

Տպագիր մամուլ 

Վաշինգթոն Փոստ” — Քեթրին Գրահամ՝ սեփականատեր, Ռիչարդ Սմիթ՝ փոխտնօրեն, Ռոբերտ Քեյզեր՝ գլխավոր խմբագիր:

Նյու Յորք Թայմզ” — Ռիչարդ Գլեբ՝ վարչության անդամ, Ջոզեֆ Լելիվելդ՝ գործադիր խմբագիր, Ջեք Ռոզենթալ՝ օժանդակ խմբագիր:

Նյու Յորք Փոստ“, “Բոսթոն Գլոբ“, “Լոս Անջելես Թայմզ“, “Յու Էս Նյուզ եւ Ուորդ Ռեփորթ“, “Թայմ“, “Նյուզուիք“, “Ամերիքան Սփեքթաթոր“, “Դոու Ջոնս եւ Ուոլթ Սթրիթ Ջուրնալ“: 

Հեռուստատեսություն 

CBS, NBC, ABC, CNN, Թայմ Ուորներ, Հանրային հեռարձակման ընկերակցություն, Ուոլթ Դիսնեյ ընկ.: 

Հեռուստատեսային հաղորդավարներ 

Թոմ Բրոքոու, Դայան Սոյեր, Բարբարա Ուոլթերս, Ջեյմս Լեհրեր, Ուիլյամ Բաքլի կրտսեր, Մորթոն Քոնդրեյք, Ջերալդին Ֆերրարո, Ջեսս Ջեքսոն, Բեռնարդ Քալբ, Բիլլ Շնայդեր, Ֆրենք Սեսնո, Դեն Ռաթեր, Թոնի Սնոու, Դեյվիդ Բրինքլի: 

Կառավարություն  

Գործադիր 

Բիլլ Քլինթոն, Մադլեն Օլբրայթ, Սթրոբ Թելբոթ, Ռոբերթ Ռուբին, գեներալ Բարրի Մաք Քեֆրի, Դոննա Շալաթա, Բրյուս Բոբբիթ, Բորիս Մայսներ, Ալան Գրինսփան, Ալիս Ռիվլին: 

Օրենսդիր, ծերակույտ(սենատ) 

Քրիս Դոդդ, Բոբ Գրահամ, Ջոն Քերրի, Ջո Լիբերման, Դանիել Մոյնիհան, Չարլզ Ռոբ, Ջոն Ռոքֆելլեր, Ուիլյամ Ռոթ, Չարլզ Շումեր, Օլիմպիա Սնոու, Բոբ Տորիչելլի, Չաք Հեգըլ: 

Սպիտակ տուն  

Ռիչարդ Գեֆարդ, Հոուարդ Բերման, Բերնի Ֆրենք, Սեմ Գեջդենսոն, Ջիմ Լիչ, Սյուզան Մոլինարի, Չարլզ Ռենջել, Լուիս Սթոուքս: 

Դատական իշխանություն

(Գերագույն Դատարան) 

Սանդրա Դեյ Օքոննոր, Ռութ Բադեր Գինսբուրգ, Սթիվեն Գ. Բրեյեր: 

Զինված ուժեր 

Ուիլյամ Քոհեն-պաշտպանության քարտուղար գեներալ Ուեսլի Քլարք, Փոլ Սթեին-ռազմաօդային ուժերի ակադեմիա: 

Հանրային ոստիկանական կազմակերպություններ 

Ջորջ Շուլց, Ալեքսանդր Հեյգ, Քոլին Փաուել, Դեյվիդ Գերգեն, Դիք Չեյնի, Իրվինգ Ռ.Լեվայն, Էնդրյու Յանգ, Բիլ Քրիսթոլ, Ջեյն Քրիքփաթրիք, Զբիգնիեւ Բժեզինսկի: 

Կրկին Արտաքին հարաբերությունների խորհրդի (ԱՀԽ) մասին 

Գաղտնիությունը 

ԱՀԽ-ն այսօր ամերիկյան ժողովրդի համար առեղծված ու չբացահայտված գաղտնի ուժ է մնում նաեւ այն պատճառով, որ այդ կազմակերպության կանոնադրությունում (կանոնադրության երկրորդ հոդվածը) ամրագրված է գաղտնիության սկզբունքը: Այդ սկզբունքի համաձայն, ԱՀԽ յուրաքանչյուր անդամ պարտավոր է գաղտնի պահել կազմակերպության ժողովներին վերաբերվող տվյալները: Յուրաքանչյուր ոք, ով կխախտի նշված պայմանը, ենթակա է անհապաղ վտարումի: 

ԱՀԽ պաշտոնական տպագիր օրգանը համարվում է “Արտաքին Գործեր” անվանումով պարբերականը: Այն չի տպագրվում համաամերիկյան սպառման համար, այլ կազմակերպության կիսագաղտնի անդամների, ինչպես նաեւ ակադեմիական ու գիտական շրջանակների համար: Այդ փաստը, այնուամենայնիվ, հնարավոր է դարձնում նշված պարբերականի հետ ծանոթանալը: 

Գաղտնի ղեկավարությունը 

Կազմակերպության ղեկավարությունը պարբերաբար հայտարարում է, թե չի մասնակցում ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության ուղղորդման գործընթացին: Սակայն դեռ այն ժամանակ, երբ քննարկվում էին ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության փոփոխման միտումները, ԱՀԽ խոսնակ Փիթեր Գ. Պետերսոնը կազմակերպության 1989թ. ամենամյա զեկույցում հայտարարեց. “ԱՀԽ-ն պետք է մասնակցություն ունենա ԱՄՆ նոր արտաքին քաղաքականության օրակարգային ուղեգիծը որոշելու գործընթացին”: 

Հարց է ծագում, եթե ԱՀԽ-ն իրոք արտաքին քաղաքականությունը համակարգելու լծակներ չունի, ինչպես է պատրաստվում մասնակցել դրա ուղեգիծը որոշելու գործընթացին: Պատասխան՝ դա հնարավոր չէ: ԱՀԽ ամեն մի պնդում այն կապակցությամբ, թե իրենց կազմակերպությունը ընդամենը բաց խորհուրդ է յուրաքանչյուր գաղափարի քննարկման համար, պարզապես ցնդաբանություն է:

“Վաշինգթոն Փոսթ”-ի թղթակից Ռիչարդ Հարվուդը թվարկել է մի շարք ԱՀԽ անդամ լրագրողների, ովքեր իր ձեւակերպմամբ “ոչ թե միայն մեկնաբանում ու վերլուծում են արտաքին քաղաքականությունը, այլ ուղղակի կերպով օժանդակում են դրա իրականացմանը”: 

ԱՀԽ գործունեությանը իրենց մասնակցությունն են բերում նախագահի աշխատակազմի աշխատակիցներ, կոնգրեսականներ, բարձրաստիճան զինվորականներ եւ կառավարության այլ անդամներ: Մի ինչ-որ մասնավոր կազմակերպության շահերի պաշտպանության համար տեղի ունեցող այդպիսի գաղտնի հավաքները, այն էլ այնպիսի կազմակերպության, որի հիմնադիրը Վուդրո Վիլսոնի գլխավոր խորհրդական Էդուարդ Մանդելլան էր (որի երազանքը “Կարլ Մարքսի փափագած սոցիալիզմի կառուցումն” էր) լիովին հակամետ է ազատ երկրի, քաղաքացիներին վայել վարքագծին:

ԱՀԽ յուրաքանչյուր անդամի հրահանգված է ձերբազատված լինել որոշակի հայացքներ կրելուց: Փոխարենը՝ կառավարության անդամներն ու հանրահայտ լրագրողները կուտակում են անհրաժեշտ հեղինակություն՝ պետք եղած պահին իրենց հակառակ տեսակետի նկատմամբ ժխտողականության ու արհամարհանքի զանազան մակարդակներ ցուցաբերելու համար: Փառամոլ քաղաքական գործիչները, լրագրողները, իշխանական կազմակերպությունները, մտավորականները եւ այլք անպատասխանատու կերպով ստանձնում են իրենց համար պատրաստված դիրքերը՝ հաճախ տեղյակ չլինելով նույնիսկ, թե ո՞ւմ կեցվածքն են կրկնօրինակում: Այս կերպով է, որ քաղաքականությունները հաստատվել են: 

Հիմնական գաղափարների աննշան փոփոխված տարբերակները սովորաբար ողջունվում ու խրախուսվում են, սակայն գոյություն ունեն որոշակի խստորեն ամրագրված սահմաններ, որոնցից դուրս եկող գաղափարների նկատմամբ սկսվում է արհամարհանքի ու ծաղրի աննախադեպ արշավ: Օրինակ, ԱՄՆ կողմից ՄԱԿ-ին կամ այլ միջազգային օժանդակող կազմակերպություններին տրվող օգնության չափերի նվազեցման կամ ավելացման վերաբերյալ քննարկումներն ու բանավեճերը հանդուրժվում եւ նույնիսկ խրախուսվում են: Սակայն, եթե որեւէ մեկը փորձի հարց բարձրացնել աշխարհի “մարմնից” ԱՄՆ-ին հետ քաշելու, կամ այլ երկրներին տրվող նյութական օգնությունները դադարեցնելու մասին, ապա նա ժողովրդի ամենահեղինակավոր անձանց առաջ լրջորեն կվտանգի իր վարկանիշը: Դրանք այն անձինք են, ովքեր զբաղվում են ուժի, իշխանության աճուրդով, կամ ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ “բրոկերությամբ”: Ժողովրդի աչքում այս կամ այն անհատին բարձրացնելը կամ վարկաբեկելը հիմնականում այդպիսի մարդկանց ձեռքում է: 

Այն մարդիկ, ովքեր կարդում են ԱՀԽ հրատարակած պարբերականները կամ տեղեկանում դրա կողմից վերահսկվող տեղեկատվական միջոցների առաջնային հաղորդումներին, հաստատապես տեղյակ են, թե որոնք են ԱՀԽ-ի առավել ընդունելի դիրքորոշումները: ԱՀԽ-ն եւ այդ կարգի այլ կազմակերպություններ, ըստ ամենայնի, առաջ են քաշում եւ պաշտպանում են հետեւյալ պետական-քաղաքական կեցվածքները. կնքել առավելագույն քանակությամբ դաշնագրեր, պայմանագրեր ու համաձայնագրեր, որոնք կվարկաբեկեն ԱՄՆ-ի ինքնիշխանությունը, շարունակել ՄԱԿ-ի անընդհատ գովաբանությունը եւ խորացնել վստահությունը նրա նկատմամբ, աստիճանաբար ՄԱԿ-ի վերահսկողության ներքո տեղափոխել ԱՄՆ-ի զինված ուժերը, արդիականացնել ԱՄՆ-ի կողմից տրվող միջազգային օգնությունները եւ ծրագրել նորերը, ասպարեզից հեռացնել ու մեկուսացնել յուրաքանչյուր ազգային մտածելակերպով քաղաքական գործչի, որը հակված չէ սոցիալիզմի եւ “համաշխարհային նոր կարգեր” հասկացության ներքո համաշխարհային կառավարության կազմ մտնելու գաղափարին, հնազանդվել բնապահպանական ծայրահեղականությանը, մարդու իրավունքների առաջամարտիկներին ու բնակչության պլանավորման գործակալություններին, որոնց առաջ քաշած գաղափարները երբեք չեն բավարարվի, քանի դեռ ԱՄՆ-ն չի վերականգնել իր ազատությունն ու անկախությունը: 

Այս քաղաքական կուրսին հետեւող մարդիկ աներկբայորեն օժանդակում են Կարլ Մարքսի եւ ԱՀԽ հիմնադիրների հետապնդած նպատակների իրագործումը: Բայց ներկա քաղաքական դաշտի այն գործիչները, ովքեր ընդդիմանում են հիշյալ քաղաքական ուղեգծին, հիմնականում ինքնակոչ անձինք են, որոնց նպատակը միայն վերընտրվելն ու կարիերայում առաջխաղացումն է: Նրանք շատ էլ մտահոգված չեն Սահմանադրությունով կամ ժողովրդի ապագայով ու ընդհանրապես ազատությամբ:

ԱՄՆ-ն ԱՀԽ հիմնադրումից առաջ դիտարկվում էր որպես “բարի” երկիր: ԱՄՆ կողմից այլ երկրների ներքին գործերին միջամտելը նրան ոչինչ չտվեց, բացի իր հանդեպ աշխարհի օրեցօր աճող ատելությունը:

1919թ. սկզբնավորման օրից ԱՀԽ-ն աննկատելիորեն իրականացնում է ԱՄՆ վերափոխումը դեպի մի հսկայական գործիքի՝ դրա ինքնիշխանությունը ծառայեցնելով համաշխարհային կառավարության գաղափարի իրականացման օգտին: 

Փաստորեն, 2-րդ համաշխարհային պատերազմից սկսած ԱՄՆ-ում տեղի ունեցող նախագահական ընտրարշավներում ընդգրկված նախագահները, նրանց տեղակալներն ու աշխատակազմի մեծ մասը ԱՀԽ անդամներ են լինում: Դա վերաբերում է նաեւ 2000թ. նախագահական ընտրություններին: 

Ըստ էության, ԱՀԽ-ն ճիշտ կրկնօրինակն է 1900-ական թթ. սկզբներին ի հայտ եկած մարքսիստական գաղափարները քարոզող շարժումների, որոնք աշխարհի բարեփոխման լավագույն ծրագրային տարբերակ էին համարում մարքսիզմը: Նրանք նվազ քանակությամբ էին, սակայն շնորհիվ լավ ծրագրված խաբեության ու համակարգվածության, 1917թ. շատերին համոզեցին տապալել ցարական կարգերը Ռուսաստանում: Այդ ուժերը հեղափոխության ընթացքում սպանեցին ոչ միայն ցարին ու նրա ընտանիքը, այլ նաեւ միլիոնավոր անմեղ մարդկանց, որոնք իրենց հայացքներով հակադրվում էին մարքսիստական գաղափարախոսությանը: “Հեղափոխականները” առաջ քաշեցին աշխարհում մինչ այդ միայն լսված մի տնտեսական համակարգ՝ սոցիալիզմ, որն ի վերջո շռնդալից տապալվեց՝ թողնելով միլիոնավոր թշվառներ, տառապյալներ ու հուսահատներ, ովքեր դաստիարակվել էին հենց այդ համակարգի կողմից շահարկվող հավասարության ու արդարության սկզբունքներով: 

Այլ խոսքերով՝ մարքսիզմի առաջամարտիկները կարծեցյալ չարիքը փոխարինեցին իրենց սեփական չարիքով:

Գոյություն ունեն նաեւ այլ համանման կազմակերպություններ, որոնք նպատակաուղղված են “Համաշխարհային կառավարության” գաղափարի իրականացմանը: Դրանցից են “Եռակողմ հանձնաժողով” անվանյալ կազմակերպությունը, որը հիմնադրել են 1972թ. հուլիսի 23-ին Դեյվիդ Ռոքֆելլերը եւ “Բիլդերբերգներ” կազմակերպությունը (հիմնադրվել է Հոլանդիայի արքայազն Բերնհարդի կողմից 1954թ.): 

Այս հոդվածի նպատակն է ամերիկյան ժողովրդի առաջ մերկացնել ԱՀԽ գործունեությունը, որպեսզի հնարավոր լինի կանխել ԱՄՆ ինքնիշխանության կորուստը, ԱՄՆ հանրապետության, որի հիմնադիր հայրերը այնքան խնամքով ու խորությամբ են դրել դրա հիմքերը: 

“Լուսանցք” Թիվ 57,  9 -15 մայիսի, 2008թ.

“Լուսանցք” Թիվ 58,  16 -22 մայիսի, 2008թ. 

Արտավազդ Ավագյան

ԱՄՆ, Բոքա Ռեյթըն (Ֆլորիդա), 2002թ.

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s


%d bloggers like this: