“Ավետարանական ստրկություն”-ը

by

Ջհուդա-քրիստոնեության եւ դրանից բխող հանցագործ գաղափարախոսությունների մասին՝ իր ժողովրդի ճակատագրին ոչ անտարբեր ընթերցողների համար
Ռուսաստանի Գերագույն Դատախազին.
պատճեները՝
Ռուսաստանի գերագույն դատարանին,
Պետական դումայի պատգամավորներին,
Ռուսաստանի ֆեդերացիայի պատգամավորներին,
Ռուսաստանի դատախազներին. — (ընդհանուր ծավալը՝ շուրջ 1000 էջ)

Ռուսաստանում ազատ գործում են հրեական կրոնական, հասարակական եւ քաղաքական կազմակերպություններ՝ հրեական կրոնական սկզբունքներին համապատասխան: Հուդայական կրոնն իր աշխարհատեսության, իր “մաֆիայի” վարքի հիմքն է:

Այն խորագույն շովինիստական ու ցեղապաշտական գաղափարախոսություն է, որ քարոզում է այլ ժողովուրդներից հրեաների առավելությունն ու բացառիկությունը, իսկ միաժամանակ՝ նաեւ դրանց թերարժեքությունն ըստ ազգային, կրոնական ու ռասայական պատկանելության:Հրեաներն աշխարհի միակ ժողովուրդն են՝ որ մոգոնել են իրենց աստվածընտրյալությունն ու անհանդուրժողականությունն այլ ժողովուրդների ու կրոնների նկատմամբ:

Հրեաների շովինիզմն ու ռասսիզմն առանձնահատուկ են: Այն հիմնված է մնացյալ ժողովուրդների ու կրոնների ատելության ու անհանդուրժողականության մշտական քարոզչության վրա:

Հուդայիզմի կրոնն արծարծված է մի քանի գրքերում, որոնցից հիմնականներն են Թորան (Մովսեսի հնգամատյանը) եւ Թալմուդը: Դրանցից բոլորը չէ, որ հանրամատչելի են: Այս վերլուծության համար հիմնականում կօգտագործենք Աստվածաշունչը` որպես հանրամատչելի գրավոր սկզբնաղբյուր:
Աստվածաշունչը երկու կրոնների՝ Հուդայիզմի (Հին կտակարան) եւ քրիստոնեության (Նոր կտակարան) համատեղումն է: Հին կտակարանի հիմքը Թորան է, կամ Մովսեսի Հնգամատյանը, որ հուդիզմի սկզբունքն է: Հրեաների այսպես կոչված “աստված ընտրյալությունը” թափանցում է ողջ Աստվածաշունչը` դառնալով ջհուդաքրիստոնեական սկզբունքների բանալին: Դիտարկենք մի քանի սկզբունքային սահմանումներ Հին կտակարանից.
1. Հրեաները դիմում են աստծուն. “Այլ ժողովուրդների մասին, որ առաջացել են Ադամից, Դու ասացիր, որ դրանք ոչինչ են, բայց նման թքի…: Այդ ժողովուրդները հանուն ոչնչի են Քո կողմից հանդուրժվել”:
Այստեղ այլ ժողովուրդների բացահայտ նվաստացում է, իսկ թքի հետ համեմատումը՝ կեղտոտ վիրավորանք: Այստեղ հրեաների ցեղական ու կրոնական գերազանցության, իսկ մնացյալ ժողովուրդների թերարժեքության քարոզչություն է:
2. Հին կտակարանը հրեաներին ստիպում է մշտապես մնալ պատերազմի մեջ մնացյալ ժողովուրդների հետ. “…ձեր աղջիկներին մի ամուսնացրեք նրանց տղաների հետ եւ նրանց աղջիկներին մի վերցրեք ձեզ հարս. խաղաղություն մի փնտրեք նրանց հետ բոլոր ժամանակներում”:
3. “…Քո աստվածը քեզ կուղեկցի այն երկիրը, որը խոստացել է տալ մեծ ու լավ քաղաքներով, ինչպիսիք դու չես կառուցել, լիքն ամեն բարիքով քարակերտ պահեստներ, որոնց պատերը դու չես կանգնեցրել, խաղողայգիներ ու ձիթենածառեր՝ որոնք դու չես աճեցրել, բայց ուտելու ես ու միշտ կշտանաս”:
Այս գաղափարը ծրագրավորում է հրեայի գիտակցությունն՝ այլոց ունեցվածքը զավթելու, ձրիակերության եւ հետեւաբար ցեղական ու կրոնական թշնամանք, այն ժողովուրդների հետ, որոնց ունեցվածքը նրանք զավթել են ուզում: Պատմական իրականությունն ասում է, որ հրեաները միշտ էլ զբաղվել են այլոց ունեցվածքը յուրացնելով: Աստվածաշունչը նկարագրում է՝ թե ինչպես հրեաները, թողնելով Եգիպտոսը, թալանեցին այն: Ըստ որում՝ դրանով զբաղվում էր ամբողջ ազգությունն՝ առանց բացառության:
4. Աստվածաշունչը Հին Կտակարանում քարոզում է հրեական գերազանցություն, համաշխարհային տիրապետություն եւ ձրիակերություն: “Դուք կիշխեք ժողովուրդների, որոնք ավելի մեծաքանակ եւ ուժեղ են ձեզանից: Բոլոր վայրերն, ուր կդնեք ձեր ոտքը, ձերը կլինի: Ոչ ոք չի կարողանա դիմակայել ձեզ”:
5. Զավթված տարածքներում հրեաներն օրինակելի ջարդեր էին կազմակերպում. “Խոցում էին տեղացի ողջ ժողովրդին, ժառանգներին այնպես, որ ոչ ոք կենդանի չէր մնում եւ տիրանում էին նրանց հողին…
Ծախում էին նրանց քաղաքները, տղամարդկանց ու կանանց, երեխաներին, մնացյալին՝ սպանում…”:
6. Հուդայիզմի կարեւորագույն դրույթներից մեկը ֆիզիկական ու մշակութային ուծացումն է: Ահա թե ինչպես է հրեական աստված Հուդան սովորեցնում վարվել այլ ժողովուրդների դասական կրոնների սրբությունների հետ: “Ոչնչացրեք այն բոլոր վայրերը, որտեղ ձեզ ենթակա ժողովուրդները մեծարում էին իրենց աստծուն. ավերե՛ք նրանց մատաղարաններն ու սյուները, այրեք պուրակներն ու խորտակեք տաճարները, ջնջեք նրանց անուններն իսկ այդ վայրերից:
Անիծեք դրանց, մի՛ դաշնակցեք եւ մի՛ խղճացեք ու խնայեք, դրանց մատաղարաններն ավերե՛ք, սյուները շո՛ւռ տվեք, պուրակները կտրատե՛ք եւ պաշտամունքի խորհրդանիշերն այրե՛ք”: “…Սպանեցե՛ք արական սեռի բոլոր երեխաներին, իսկ այն կանանց, որ տղամարդ են ճանաչել, սպանեցե՛ք: Կանացի սեռի բոլոր երեխաներին, որ տղամարդկանց հետ հարաբերություններ չեն ունեցել՝ թողեք ձեզ համար”: “Այն քարոզչին կամ երազաբանին, որ կաշխատի ձեզ համոզել հրաժարվել այս սկզբունքներից, սպանե՛ք”:
Հրեաները չեն խղճում ու խնայում իրենց հարազատներին էլ, եթե նրանք տրվում են այլոց հավատին: “Եվ ասաց Մովսեսն Իսրայելի դատավորներին. սպանե՛ք ձեր մարդկանց, որոնք կառչել են “այլոց”: Եթե գտնվի տղամարդ կամ կին, որը կգնա ու կծառայի ա՛յլ աստվածների՝ Արեւին, Լուսնին, կամ ողջ երկնային զորավիգներին, քարերով կջարդեք մինչեւ մահ”:
Հնագույն հեթանոսական կրոններն ի մեծի մասի հիմնված են Արեւապաշտության՝ լույսի, ջերմության կենարար հումքի պաշտամունքի վրա:
Հուդա-քրիստոնեական կրոնը դրանց բոլորին դատապարտում է մահվան:
“Վտարեք երկրի բոլոր բնակիչներին ու ոչնչացրե՛ք: Ոչնչացրե՛ք եւ դրանց ձուլածո պաշտամունքներն ու բոլոր պատկերները, բոլոր սրահները թալանեցե՛ք: Բոլոր հողերը գրավեցե՛ք եւ այդտեղ բնակվեցեք”: “Երբ քո առջեւ կհայտնվի իմ Պատգամավորը եւ կառաջնորդի այլոց մոտ՝ ես կոչնչացնե՛մ դրանց. մի՛ խոնարհվիր դրանց աստվածներին եւ մի՛ ծառայիր դրանց, մի՛ ընդօրինակիր դրանց գործերը, խափանի՛ր դրանք, դրանց սյուները”:
Այստեղ երեւում է աշխարհի բոլոր ժողովուրդների ազգային ավանդական կրոնների նկատմամբ հրեաների թշնամական ատելությունը: Նրանք քարոզում են այլադավանների եւ ազգային սրբությունների ու մշակութային արժեքների ոչնչացում, որ հոգեւոր ու ֆիզիկական գենոցիդ է կոչվում:
Հուդաքրիստոնեական Աստվածաշունչը հագեցած է բոլոր ազգային մշակույթների ոչնչացման բացարձակ կոչերով: Հրեաների իրական գործընթացը լիովին համապատասխանում է հուդայիզմի այդ դրույթին: Նրանք մշտապես ոչնչացրել եւ ոչնչացնում են այլոց մշակութային հուշարձանները. ոչնչացնում են քաղաքների, նույնիսկ փողոցների պատմական անունները: 1917թ., հրեակոմունիստների կողմից Ռուսաստանում իշխանության զավթումից հետո, նրանք ակտիվորեն փոխեցին քաղաքների ու փողոցների ազգային պատմական անունները` տեղադրելով հրեական ավազակների անուններ. ինչպես՝ Մարքս, Լենին, Ձերժինսկի, Լունաչարսկի եւ այլ անպիտանների ու հանցագործների անուններ: Իրենց ամբողջ պատմական գործունեության ընթացքում եւ աշխարհի բոլոր երկրներում հրեաները չհայտարարված պատերազմ են մղում պատմական ճշմարտության դեմ: Հրեաները մշտապես պայքարում են նաեւ խոսքի ու մամուլի ազատության դեմ. հատկապես երբ խոսքը վերաբերում է իրենց հանցագործ գործունեությանը: Հենց դրա համար է գրվում ու քարոզվում նրանց կողմից հակասեմիտիզմի դեմ պայքարի մասին Ռուսական Ֆեդերացիայի քրեական օրենսգրքի 282-րդ հոդվածը, այսպես կոչված էքստրեմիզմի կամ տեռորիզմի դեմ:
7. Հին Կտակարանում այլ ժողովուրդներին իշխելու հրեական համաշխարհային գաղափարը ֆինանսական հարկի ու առձեռն վարկի միջոցով՝ շարադրված է այսպես. “…եւ դու պարտք կտաս շատ ժողովուրդների, իսկ ինքդ պարտք չես վերցնի, ինքդ կիշխես շատ ժողովուրդներին, իսկ նրանք քեզ (քո վրա) չեն իշխի”: Այլ ժողովուրդներին իշխելու հրեական ձգտումը բնականաբար առաջացնում է հակահրեական արձագանք: Այդպիսով ազգային, ռասսայական եւ կրոնական թշնամանք ժողովուրդների միջեւ: Այստեղ են եւ, այսպես կոչված, հակասեմիտիզմի արմատները: Դրա դրդապատճառը հուդիզմն է:
8. Հրեաների կենդանական գազանությունը նմանակում չունի պատմության մեջ: Մինչ Ավետյաց Երկիր մտնելը Մովսեսը հետախուզության ուղարկեց Հիսուս Նավինին ընկերոջ հետ: Վերադառնալով նրանք հրահրեցին հրեաներին տիրապետել այսպիսի արտահայտությունների. “Մի՛ վախեցեք այս հողի ժողովրդից, քանզի այն կդառնա ուտելիք մեզ համար”: Հրեաներն արդեն կերել էին աշխարհի մի քանի ժողովուրդների (Ամորեններ, Խեթեր եւ այլն), դրանցից ոչինչ չէր մնացել, բացի աստվածաշնչյան հիշատակումից:
Ի՞նչ կարող են առաջացնել այդ պատմություններն այլ ժողովուրդների մոտ. երեւի պատասխան ատելություն:
9. Դավիթ թագավորի ժամանակներում հրեաները գազանային անողոքությամբ ոչնչացրին Ռավի Ամոնական ամբողջ բնակչությանը՝ մարդկանց կենդանի նետելով սղոցների, երկաթյա մեխանիզմի կացինների տակ եւ վառարանների մեջ: Սա վկայում է, որ “կրեմատորիաներն” հրեաները ստեղծել էին Հիտլերից շատ առաջ: Նա միայն նույնն էր արել. գուցե ի պատասխա՞ն…
10. “…Քեզ համար ա՛յլ մարդկանց կտամ եւ քո հոգու համար՝ ժողովուրդներ” (Հիսուս):
11. Ինչ գարշելիություններ է քարոզում հուդայիզմը՝ լավ է երեւում մի “աստվածամեծար” Լեւիտի պատմությունից:
Մի անգամ նա գիշերում էր Ճենովայում, եւ բնակիչները որոշեցին բռնաբարել նրան: Լեւիտն իր փոխարեն նրանց հանձնեց իր հարճին եւ նրանք հրճվեցին նրանով, գիշերը զվարճանալով: Այդ կինը սողեսող հասավ բնակարանի դռներին եւ մնաց պառկած մինչեւ արեւածագ: Լեւիտը միայն առավոտյան մոտեցավ իր սիրուհուն եւ տեսավ, որ նա մահացած է: Նա վերցրեց դանակը եւ մարմինը կտրատեց տասներկու մասի եւ ուղարկեց Իսրայելի բոլոր ծայրամասերը:
Ի՞նչ զգացումներ կարող է առաջացնել այդ “սրբի” արարմունքը նորմալ մարդու մոտ: Երեւի գարշանք: Այդ բոլոր զազրելի արարմունքները նկարագրվում ու քարոզվում են զանգվածային տպաքանակներով: Բնականաբար, դա առաջացնում է հակակրանք, ատելություն ու բաժանում: Բայց ըստ Աստվածաշնչի՝ “աստվածապաշտ” Լեւիտի արարքները հրեաների մոտ ոչ թե գարշանք էին առաջացնում, այլ` լոկ զարմանք:
12. Աստվածաշնչի 14-րդ գլխի Երկօրինության մեջ հրեական “Աստվածը” սովորեցնում է նրանց ինչպես սնվել, եւ այդտեղ երեւում է նրա “շովինիզմը” (ոտանավոր 21): “Մի կերեք ոչ մի անկենդանություն. քո բնակավայրերում հայտնված օտարին տուր այն կամ ծախիր, թող նա ուտի, քանզի դու սրբազան ժողովուրդ ես քո Տեր Աստծո մոտ”: Եհովան ավելի լավն է, որ հրեաներին նման գարշանքի է մղում:

Բնականաբար, հուդայական նման պատգամները հրահրում են միջազգային ու ցեղապաշտական, կրոնական հակամարտություններ:Այլածիններին թունավորված սննդով կերակրելը շատ կարեւոր վարքակերպ է հրեաների համար. այն վերաբերում է ոչ միայն նյութական սննդին, այլ` նաեւ հոգեւոր: Նրանք մյուս ժողովուրդներին կերակրում են եւ քրիստոնեությամբ՝ իրենք հեռու մնալով դրանից:

Այլոց կերակրում են եւ “ինտերնացիոնալիզմով”, քայքայելու համար նրանց ազգային ու ռասսայական հավատքները, պատմությունները, մշակույթը, սովորույթները, գիտությունը, վարքն ու բարքը: Ավերում են նրանց մոտ իրոք մարդկային ամեն ինչ՝ դարձնելով նրանց անդեմ ու անմիտ ինտերնացիոնալիստ, ինչպիսին իրենք երբեք չեն դառնում: Հին կտակարանը խստագույն հրեական ցեղապաշտություն է, ռասիզմ եւ ինքնամեծարում:
Նոր կտակարանը (քրիստոնեություն)՝ թուլամիտներին տրված սատանայական ապազգայնություն է (ինտերնացիոնալիզմ): Հրեաներն այլոց կերակրում են ոչ միայն քրիստոնեական ապազգայնությամբ: Նրանք ընտրության են ներկայացնում եւ այլ թունավորված ապազգային ուտատեսակներ. իսլամ, կոմունիզմ, համաշխարհային քաղաքացություն, “նոր համաշխարհային կենսակարգ”: Նրանք մոգոնեցին “դասակարգային պայքարի” գաղափարն ու դրանով կերակրում են մյուս ժողովուրդներին՝ ազգային վերնախավը հենց այդ ժողովուրդների ձեռքով տապալելու եւ դրանց տեղը գրավելու համար:
Դասակարգային պայքարի գաղափարը հրեական միջավայրում լիովին արգելված է. նրանց համար գլխավորն ազգային միասնությունն է: Բայց փորձեք դուք ստեղծել Ռուսական Ազգային Միասնություն (ՌԱՄ)՝ ձեզ կծածկեն “ֆաշիստներ, ազգայնամոլներ, ռասիստներ” պիտակներով: Նման ապացույցներ, ինչքան ասես կարելի է ներկայացնել, բայց այսքանն էլ բավարար է հուդայիզմի գաղափարներին արմատական գնահատական տալու համար:

Հրեական “սինագոգերն” այսօր էլ լոկ կրոնական կենտրոններ չեն, այլ դպրոցներ` միջազգային հրեական վերնախավի համար կադրեր դաստիարակելու համար:

Հուդայիզմը՝ որպես գաղափարաբանություն, հարուցում, հրահրում է ազգային ու կրոնական թշնամանք, փնովում ու նվաստացնում է ոչ հրեաների ազգային պատկանելությունը: Հուդայիզմը նվաճողական ու անբարոյական գաղափար է, չարի նպատակներ արարող, որ հրեաներին մղում է հանցագործությունների իբր աստծո անունից` նրանց ներշնչելով արդարացման միտում:

Հրեաների նկատմամբ այլ ժողովուրդների հակակրանքի պատճառը հուդայիզմն է: Այն ահռելի քանակով հրատարակվում եւ քարոզվում է: Այս ամենը ոչ թե պատմություն է, այլ նաեւ նրանց ներկան ու ապագան: Սա նաեւ նրանց կենսակարգն է՝ պատգամները բոլոր ժամանակների համար:
Իսրայելում սահմանադրություն չկա. դրան փոխարինում են Թորան ու Թալմուդը: Հենց դրանք են նրանց օրինաչափությունները: Դաստիարակման ու կրթության համակարգն ամբողջովին հիմնված է Թորայի ու Թալմուդի սկզբունքներին: Հուդայիզմը հրեական ազգային գաղափարախոսության եւ հոգեբանության վրա է հիմնված:

Աշխարհի ժողովուրդների բնական հակադրվածությունն անվանվում է “հակասեմիտիզմ”: Միշտ էլ հակասեմիտիզմի հարցի շուրջ մեծ աղմուկ է բարձրացել, բայց ոչ ոք չի բացատրում դրա պատճառները: Գուցե խնդիրը հակասեմիտներում չէ՞, այլ հենց սեմիտների՞… մեջ: Ինչո՞ւ աշխարհի բոլոր նշանավոր մտավորականներն ատում էին հրեաներին: Օրինակի համար կարելի է մեջբերել հանրահայտ համաշխարհային անձանց մի քանի արտահայտություններ հրեաների մասին:

Ջորջ Վաշինգտոն (1732-1799, ԱՄՆ-ի նախագահ) “Միանգամայն ցավալի է, որ ոչ մի պետություն, ավելի հին քան մերը, դրանց չզսպեց որպես հասարակության ժանտախտ ու մեծագույն թշնամի, որոնց առկայությամբ դժբախտացած է Ամերիկան”:

Մուհամմեդ (570-632, Ղուրանից) “Ինձ համար անըմբռնելի է, որ առ այսօր ոչ ոք չվտարեց այդ կենդանիներին, որոնց շունչն անգամ նման է մահվան: Չի՞ ոչնչացնի յուրաքանչյուրը՝ կենդանիներին, որոնք ուտում են մարդկանց, եթե դրանք էլ մարդու տեսք ունեն”:

Մարտին Լյութեր (1483-1546) “Որքան մոտիկ է հրեաներին Էսֆիրի գիրքը, որն արդարացնում է նրանց արյունարբությունը, վրեժխնդրությունն ու ախորժակներն ավազակային հույսերի: Երբեք Արեւը չի լուսավորել առավել թշնամական ու վրեժխնդիր ժողովրդի, որն օրորում է այլադավանների խեղդման ու ոչնչացման գաղափար”:

Ջորդանո Բրունո (իտալացի գիտնական, իմաստասեր, 1548-1600) “Հրեաները ժանտախտակիր, ախտավոր ու վտանգավոր ցեղ են, որն իր ծննդյան պահից ենթակա է արմատազերծման”:

Պետրոս Առաջին (ռուս կայսր, 1672-1725) “Ես գերադասում եմ իմ երկրում տեսնել մահմեդականներ ու հեթանոսներ, քան հրեաներ: Սրանք խաբեբաներ ու վաշխառուներ են: Դրանք բնակվելու եւ իրենց գործերը կազմակերպելու թույլտվություն չեն ստանա: Չնայած իմ տնօրինություններին, նրանք ջանում են իրագործել դա՝ իմ պաշտոնյաներին կաշառելով դառնալ լիիրավունք”:

Ժան Ֆրանսուա Վոլտեր (ֆրանսիացի գրող, 1694-1778) “Հրեաները ոչ այլ ինչ են, քան զազրելի ու բարբարոս ժողովուրդ, որը երկար ժամանակ համատեղել է զզվելի շահասիրությունն այն ատելության հետ, որ տածում է այլ ժողովուրդների նկատմամբ, որոնք նրանց հանդուրժում են եւ որոնցով նրանք հարստանում են”:
Բենիամին Ֆրանկլին (ամերիկացի գիտնական, պետական գործիչ 1706-1790) “Որ երկրում ասես, ուր հրեաներ են տեղավորվում, անկախ իրենց քանակից, իջեցնում են տեղաբնակների բարոյականը, առեւտրական ազնվությունը: Մեկուսացնում են իրենց եւ չեն ձուլվում: Եթե մենք սահմանադրական ճանապարհով դրանց չհեռացնենք ԱՄՆ-ից, ապա 10-ից ավելի քիչ տարում դրանք կհորդան մեծ քանակով, վեր կգրավեն եւ կփոխեն կառավարման մեր ձեւը: Եթե դուք դրանց չբացառեք, ապա 10 տարուց ոչ ուշ մեր ժառանգները կաշխատեն դրանց դաշտերում, երբ նրանք իրենց գրասենյակներում ձեռքերը կսեղմեն: Ես զգուշացնում եմ ձեզ, պարոնա՛յք, եթե դուք հրեաներին մեկընդմիշտ չբացառեք, ապա ձեր ժառանգները կանիծեն ձեզ ձեր գերեզմաններում”:

Նապոլեոն Բոնապարտ (1769-1821) “Հրեաներին հարկ է դիտարկել որպես ազգ, բայց ոչ որպես կրոնական խմբավորում: Դրանք ազգ են մեր ազգի մեջ: Ամբողջ գյուղերի սեփականությունները հափշտակվում են հրեաների կողմից, նրանք վերականգնել են ճորտատիրությունը, նրանք ագռավների իսկական երամներ են: Հրեաների պատճառած աղքատությունը մեկ հրեայի պատճառածը չէ,՝ այլ հետեւանքն է՝ այդ ողջ ազգի էության: Դրանք մորեխի պես լափում են Ֆրանսիան: Հրեաներն ազգ են, որն ընդունակ է անենանողկալի հանցագործությունների”:

Ֆերենց Լիստ (հունգարացի կոմպոզիտոր 1811-1886) “Կգա պահ, երբ բոլոր քրիստոնյա ազգերը, որոնց մոտ հրեաներ են ապրում, հարց կդնեն՝ հանդուրժե՞լ դրանց եւ այսուհետ, թե՞ արտաքսել: Այս հարցն իր նշանակությամբ նույնքան կարեւոր է, որքան հարցն այն մասին, թե ուզո՞ւմ եք ապրել. առողջությո՞ւն, թե՞ հիվանդություն, բա՞նտ, թե՞ ազատություն, սոցիալական հանգի՞ստ, թե՞ մշտական հուզում”:

Հենրի Ֆորդ (Ամերիկացի գրող եւ ավտոարդյունաբերող, 1863-1947, 1947-Նյու-Յորք Թայմս, 08.03.1925թ.) “Հսկողության ենթարկեք հիսուն ամենահարուստ հրեական ֆինանսիստներին, որոնք պատերազմներ են հրահրել իրենց շահույթների համար, եւ պատերազմները կվերանան”:
Ուինսթոն Չերչիլ (անգլիացի պետական գործիչ) “Կարիք չկա չափազանցելու հրեաների դերը բոլշեւիզմի արարման եւ ռուսական հեղափոխության գործում: Ավելին, ոգեշնչման եւ շարժման գլխավոր ուժը բխում էր հրեա առաջնորդներից: Խորհրդային հիմնարկություններում հրեաների գերակշռությունը զարմանալի էր: Ահաբեկչական համակարգն իրագործվում էր ի մեծի մասամբ հրեաների եւ որոշ դեպքերում նաեւ հրեուհիների միջոցով: Նույնպիսի դիվային հանրահայտության հասան հրեաները նաեւ Հունգարիայում, երբ այդտեղ կառավարում էր հրեա Բելա Կունը”:
Նման փաստարկներ կարելի է երկար թվել, բայց միայն վերնախավը չէր, որ հասկանում էր “ընտրյալների” էությունը: Հասարակ ժողովուրդն էլ էր հիանալի հասկանում հրեաներին: Կարելի է մեջբերել մի քանի ասացվածք ու առակ.
— Չարքերն ու ջհուդները սատանայի զավակներն են:
— Ջհուդին հավատալ՝ նույնն է ինչ ջուրը ցանցով թափել:
— Ջհուդը կուշտ է խաբկանքով:
— Ջհուդը վախենում է ճշմարտությունից, ինչպես ճագարը՝ թմբուկից:
— Չկա անփուշ ձուկ, ինչպես անչար ջհուդ:
— Որ աստվածը չբարկանա՝ ջհուդը թող չբարձրանա:
— Ջհուդը գործում է ոնց տզրուկը մաշկիդ:
— Ով ջհուդին ազատում է՝ նա ինքն իրեն բանտարկում է:
— Ով ծառայում է ջհուդին՝ չի շրջանցի աղետը:
— Հանուն շահի, բարիքի, ջհուդը միշտ էլ կխաչակնքի:

Ինքը՝ հրեական աստված Եհովան, իր “աստվածատուր” ժողովրդին բնորոշում է որպես գարշելի ազգ: Նա մեղադրում էր նրանց մշտական արվամոլության մեջ եւ դիմում էր ոչ այլ կերպ, քան “Սոդոմի տերեր ու Գոմորի ժողովուրդ”: Ասում էր նաեւ, որ հրեաները “մեղավոր ժողովուրդ են, բարձված անօրինականություններով. չարագործների ցեղ, մահապարտների զավակներ”: Մի այլ հրեական աստված՝ Սավաոփը, նրանց մասին ասում էր. “Փոքրից մեծ՝ դրանցից յուրաքանչյուրը տրված է շահին եւ հոգեւորականից մինչեւ Առաքյալ գործում են ստով…: Բայց ամաչո՞ւմ են այդ գարշանքներից: Ո՛չ ամաչում են, ո՛չ էլ կարմրում”:

***
Հուայիզմը կրոնական կանոնակարգ է: Քաղաքական պայքարի նպատակների համար հրեական հանցախումբն արարել է շարժում՝ “սիոնիզմ” անվամբ: Այն մտնում է ցանկացած քաղաքական ու գաղափարական դիմակների տակ: Սիոնիզմի իրական էությունը հուդայիզմն է:

***
1975թ. նոյեմբերի 10-ին ՄԱԿ-ի Գլխավոր Ասամբլեան բնորոշեց, որ “սիոնիզմը ռասսիզմի տարատեսակ ու ճնշման միջոց է”: Սա ամբողջ համաշխարհային հասարակության սկզբունքային գնահատականն է ամենաբարձր մակարդակով: Սա կարեւորագույն պատմական ու իրավաբանական փաստ է:

Քրիստոնեություն
Հուդայիզմի զարգացման, առաջընթացի հետագա փուլը եղավ քրիստոնեությունը: Ըստ ծագման՝ Հիսուս Քրիստոսը մաքուր ջհուդ էր. Դավթի ու Աբրահամի ուղղակի ժառանգը: Որպես ճշմարիտ ջհուդ նա աղճատվեց (մկրտվեց) ծննդյան 8-րդ օրը: Այս առթիվ քրիստոնյաներն հետագայում հայտարարեցին մեծ տոն՝ “Տիրոջ մկրտում”, որը նշում են նոր տոմարով հունվարի 1-ին, կամ հնի՝ 14-ին: Տերտերները նրան անմիջապես չաստվածացրին: Նրան աստված հռչակեցին միայն մեր թվարկության 325թ., Նիկեայի 1-ին Տիեզերական ժողովում, որտեղ եկեղեցու հրեա-մասոնական հոգեւորականներն ինքնակամորեն, ձայների մեծամասնությամբ (218 կողմ, 2 դեմ), ինչպես կուսակցական ժողովում, նրան նշանակեցին “աստված”: Քրիստոսը շատ կարեւոր խնդիր էր լուծում՝ հրեական հանցախմբի հանձնարարությունը. մնացյալ ժողովուրդների հոգեւոր տարրալուծում: Դավիթների որդին նպատակ ուներ կոտրել ժողովուրդների ինքնապահպանման բնական ձգտումը, ճիգերն՝ ընդդիմանալու այլոց հարձակմանը, հրեական նվաճմանը՝ չարին:
1. Քրիստոսը քարոզում էր. “Դուք լսեցիք, թե ինչ են ասում. աչքն աչքի համար, ատամն՝ ատամի: Իսկ ես ձեզ ասում եմ. մի՛ ընդդիմացեք չարին: Ով կխփի ձեր աջ այտին, նրա կողմ շրջիր եւ մյուսը: Ով կցանկանա վերցնել շապիկդ՝ վրայինն էլ տուր (տուր եւ վարտիքդ)”:
Քրիստոսի քարոզի այս սկզբունքը՝ “Մի դիմադրիր չարին”, գլխավորն է քրիստոնեության մեջ: Այս պախարակելի միտքը Քրիստոսն աշխատում է տեղադրել անմիտ հավատացյալների գլխում՝ դրանց չառարկող ճորտեր դարձնելու բուն նպատակով:
2. Ճորտատեր հրեաները կցանկանային, որ քրիստոնյա-ճորտերն իրենց այնպես պահեին, ինչպես սովորեցնում է սիոնիստ Հիսուսը: “Դուք գիտեք` ինչ են ասվում` “սիրի՛ր մերձավորիդ եւ ատի՛ր թշնամուդ”, իսկ ես ասում եմ. սիրեցե՛ք ձեր թշնամիներին, օրհնեցե՛ք անիծողին, աստվածացրե՛ք ձեզ ատողին, աղոթեցե՛ք ձեզ նեղացնողին…”: Քրիստոնյան պիտի լիներ իրական ստրուկ: Նման ստրուկն անկասկած գերադասելի էր հին ստրուկներից, որոնք երբեմն նույնիսկ ծառանում էին: Այս ստրուկի մոտ շղթաներն ուղիղ գլխի մեջ էին, գիտակցության մեջ: Հոգեւոր ճորտը՝ քրիստոնյան, ջհուդներին ավելի շահավետ էր, քան հին միջոցով նոր ճորտացվածը:

Ջհուդ Քրիստոսի քարոզչությունը ճգնում է բացառել մարդկանց համարժեք դիմադրությունը հրեական զավթմանն ու աճին: Քրիստոնեությունն արդյունքի հասա՛վ, չնայած ամբողջ ապազգայինին, քանզի դիմեց եւ բնականին՝ սրին, կրակին, բնաջնջելով ժողովուրդների առողջ ուժերը, այլ ոչ թե մյուս այտն էլ հակառակորդին տրամադրելով՝ ինչպես քարոզում է առ այսօր այլոց: Ինքը եւ այսօր (2004թ.) դեռ նվաճում է, իսկ այլք՝ կորցնում: Ըստ որում, ո՛չ լոկ ռազմադաշտերում, ինչն ավելի սարսափելի է: Նա նվաճում է մարդկանց ուղեղը, հոգին է առնում, կյանքին տեր դառնում…

Ջիվանին կասեր.
Մի քաղաք գիտեմ ժամի սիրահար,
Բնակիչները հայ, մոտ քսան հազար,
Իրենք հաց չունին ուտելու համար՝
Նորից վանք են շինում՝ խելքի աշեցեք…
(Կներես ընթերցող, չեմ կարողանում այս օրից անկախ, միայն անցյալի դավերը բացել, լոկ դրանք լացել. իսկ մեր օրե՞րը… Հետո ուշ կլինի՝ ինչպես հիմա):
Քրիստոնեությունն անընդմեջ շեշտում է, որ հիմնված է սիրո վրա: Սա քարոզի հիմնարար սուտն է, խաբեբայությունը՝ կոչված իրոք քող, դիմակ լինելու:
Քրիստոնեության մեջ սիրո կոչեր կան, բայց …, իսկ մոտիկներիդ՝ հարազատ մարդկանց, նա քարոզում է աներեր զոհել, սիրով չտարվել: Ահա այդ քարոզչությունը. “Եթե որեւէ ոք, գալով ինձ մոտ, չի ստի իր հորն ու մորը, կնոջն ու զավակին, քրոջը, եղբորը, կյանքն իր սեփական՝ չի՛ կարող լինել նա իմ կենվորը”: Նա քարոզում է. “Հոգին սիրողը կկործանի այն, իսկ այն ատողը միշտ կպահպանի կյանքում հավերժական”: Վերջին կարգի չարագործն իսկ չի կոչի նման բանի՝ ատել մորն ու հորը, կնոջն ու երեխաներին, սեփական հոգին եւ պաշտել իրեն, եթե այդ չարը խելագար չէ: Բայց չարագործը տեսնելով, որ իր զրուցակիցը շատ է “խելացի”, ասաց ավելին, բացատրեց նրան, որ նպատակն իր այլ է լիովին. “Կարծո՞ւմ եք, արդյոք, որ ես եկել եմ ձեզ խաղաղություն ու սեր շնորհելու…: Ո՛չ, ասում եմ ձեզ, եկել եմ զատեմ ու ամորձատեմ. հինգ արարիչներ մի տան մեջ շատ են: Նրանք կկռվեն ու կբաժանվեն. երեքն՝ երկուսի, երկուսը՝ մեկի: Հայրը որդու դեմ, մայրը՝ աղջկա, իսկ աղջիկը՝ մոր, սկեսուրը՝ հարսի”: Նույնն է քարոզվում եւ Մաթեւոսի Աստվածաշնչում. “Մի մտածեք, թե ես եկել եմ երկրին խաղաղություն տալու. ես սուտ եմ բերել, քանզի եկել եմ բաժանելու որդուն հորից, մորն աղջկանից, հարսին սկեսուրից… թշնամիները տանից պիտ լինեն…”:

Ջհուդա-մասոնական նոր ձեռնարկը՝ բոլշեւիզմը, ուզում էր ջհուդա-մասոնական հին նպատակներն իրագործել յուրովի: Մարքսը, Էնգելսը, Լենինն ու Տրոցկին արյան ծովեր թափեցին. սպանել տվեցին հորը` որդուն, որդուն էլ՝ հորը, եղբայրն եղբորը, քրոջը, մորը, հարազատները մորթեցին իրար… Ողջը վարվեցին քրիստոնեաբար, նույն գործակարգով (տեխնոլոգիա): Քրիստոսի քարոզչությունն ապշեցնում է իր հրեական անպատկառությամբ, նա վատը որպես լավ է քարոզում, հիվանդը՝ առողջ, գեշը՝ գեղեցիկ…: Քրիստոսը հասավ իր խաբածներին ծնկի բերելուն:

Հեթանոսները ծնկի չեն իջել՝ երկրպագելով ճիշտ աստվածներին: Գիտեին նրանք, որ իրենք նրանց ստրուկները չեն, այլ զավակները:
Ջհուդը մարդկանց ինքնագնահատանքը իջեցրեց զրոյի: Նա մարդկանց իրենց հոգիներում ստրուկ դարձրեց: Քրիստոնյայի գերագույն մեղքը հպարտությունն է: Ստրուկը հպարտ չպետք է լինի, այլ թույլ, մեղսակիր: Քրիստոնյայի մոտ ամեն բնական արարք հանցանք է, նույնիսկ ծննդի կենարար կարգը՝ պախարակելի: Այդու էլ դեռ կույս՝ բայց բեղմնավորված Մարիամը վիժեց իրեն՝ Հիսուսին: Ահա՛ ինչի է հասցնում մարդկանց այդ քարոզչությունը, ահա՛ հենց սա է սատանայական “խաչն՝ ընդհակառակը”: Քրիստոնեական եկեղեցում հավատամքային գլխավոր ծեսերից մեկն, այսպես կոչված, “մասունք” ընդունելն է: Սա արարողություն է եւ նշանակում է, որ մտովի արյուն են խմում եւ մարդկային մարմնի մի կտոր միս ուտում: Արդյո՞ք դրանով եկեղեցին չի այլասերում ու քայքայում հավատացյալների հոգին… Քրիստոսն ասում է. “Եթե չուտես մարմինն ու չխմես արյունը մարդու զավակի՝ չես ունենա կյանք: Ուտողն իմ մարմինն ու խմողն իմ արյունը, կապրի հավիտյան”:

Մասունքի ծեսով եկեղեցին մի կրակոցով երկու նապաստակ է սպանում. մեկով հարբեցնում է մարդկանց, վարժեցնում (սպիրտի ազդեցությանը), երկրորդով՝ դարձնում մարդակեր ու արյունախում` այլասերելով ուղեղն ու հոգին:
Քրիստոնեությունը դեռ մտովի է մարդուն վարժեցնում մարդակերության, իսկ հուդայիզմը դրան է մղում ներկայում: Ջհուդների վերաբերմունքն Արիական Արյան հանդեպ, սնապաշտական բնույթ է կրում: Արիական արյունն օգտագործում են ոչ միայն բարձրագույն մասոնները, այլեւ Խասիդների շարքային հավատացյալներն էլ:

Չնայած Աստվածաշնչում Հին Կտակարանը Թորայի առավել մեղմացված տարբերակն է, այնուհանդերձ այդտեղ էլ են պահպանվել ուղղակի ցուցումներ հրեաների այդ գազանային սովորույթի արարման: Քանի առկա են հրեաները, այդ սովորույթն իրագործում են: Այս մասին մի աշխատություն ունի եւ Վլադիմիր Իվանի Դալը, որի գիտական հիմնավորվածությունն ու մանրակրկիտությունը տարակուսանք չեն թողնում: Այդ ծեսը կատարվում է ծոմապահության հրեա-սատանայական տոնի՝ Պասի նախօրյակին: Նրանք գողանում են երեխաներին, գազանաբար տանջում ու հոշոտում: Մարմինը ծակոտում են հատուկ կրոնական ասեղներով, հաճախ քերում են մաշկը, արյունը քամում եւ այն օգտագործում են կրոնական նպատակներով. մասնավորապես՝ ավելացնում են պասի ուտելիքին:

Նման անթիվ փաստերի հիման վրա են “խեղճ ու դժբախտ” հրեաներին ճնշում ու հալածում մարդկության ամբողջ պատմության ընթացքում: Նման ոճրագործությունների պատճառով են ատում հրեաներին հակասեմիտներն ու “անիծյալ ֆաշիստները”: Հրեա-դիվային այս տոնը քրիստոնեությունը հռչակել է “սուրբ”:

Քրիստոսը մարդուց հոգի է ուզում: “Այդժամ Հիսուսն ասաց իր աշակերտներին. -Եթե որեւէ ոք ցանկանա գալ իմ հետեւից՝ թող ժխտի իրեն եւ խաչս վերցնի ու հետեւի ինձ, եթե ուզում է իր հոգին պահի, կկորցնի այն, իսկ եթե հոգին ինձ համար դնի՝ կգտնի նրան”:

Իրական աստվածն հոգի է տվել ա՛յս կյանքի համար եւ դեռ կենդանի մարդու հոգին նա չի կարող խլել, իսկ մահից հետո դրանք իրենք են գնում նրա մոտ: Բայց ո՞վ կարող է այդպես պահանջել. հարկավ սատանան, ում պետք են դեռ ողջ մարդկանց հոգիները: Եվ այդ սատանան հենց Քրիստոսն է, կամ սատանայի լոկ մի ծառան է:

Նոր Կտակարանը նույնպիսին է՝ ինչպիսին Հինը՝ հրեական շովինիզմի գիրքը
Այս բոլոր գրքերը հրեաներն են գրել, բոլոր հերոսները հրեաներ են, ներկայացված է միայն հրեաների պատմությունը: Այս բոլոր գրքերում քարոզվում է հրեաների առավելությունն ու նրանց ատելությունը այլ ժողովուրդների հանդեպ: Բերենք օրինակ (Մաթեւոսի ավետարան, գլուխ 15, շարադրանք 22-28)՝ “Եվ ահա այդ շրջաններից եկած մի կին գոչում է նրան. “Գթա ինձ Աստված, Դավիթների զարմ, աղջիկս դաժանորեն գժվում է”: Նա ոչ մի բառով չէր պատասխանում: Աշակերտները խնդրում էին. “Հեռացրու դրան, քանզի գոռում է մեզանից հետո”: Եվ նա ասաց խնդրող կնոջը. “Ես ուղարկված եմ միայն Իսրայելի Տան ոչխարների մոտ””:
Ինչպիսի՞ն պիտի լինի քրիստոնեական հոտի մտավոր ու հոգեւոր կարողությունը:

“Օրհնյալ են ՀՈԳՈՎ ԱՂՔԱՏՆԵՐԸ, քանզի նրանցն է երկնային արքայությունը”. այս է քարոզում Քրիստոսը: Շատ պարզ ու հստակ է, որ քրիստոնեությունը հաշվարկված է թուլակամների ու թուլամիտների համար: “Այս կերպ վերջիններն առաջ կգնան, իսկ առաջինները` հետ կմղվեն”: Լոկ սին հավատի վրա կառուցված կրոնները շատ են սիրում թուլամիտներին. դրանց հետ հեշտ է ու հարմարավետ:

Քրիստոնեության բարոյականի երկդիմությունն ու երեսպաշտությունը սահմաններ չունի. մի դեպքում շատ որոշակի, գնահատական լավի ու վատի, իսկ մյուս դեպքում ցանկացած պահին կարելի է դեն նետել բոլորն ու հայտարարել. “Մի՛ դատեք եւ դուք դատված չեք լինի. ինչով որ չափեք՝ նույնով կչափվեք”: Թվում էր, բարոյական չափանիշերը նրա համար են, որ գնահատվեն ոչ միայն այլոց՝ այլեւ սեփական արարմունքները: Հիսուսի այս կոչը դուրս է ամեն բարոյականից, մարդկային վարքի գնահատականից:
Ցանկացած հասարակարգում անհատի վարքը միշտ ենթարկվում է գնահատանքի, եւ եթե դա բացասական է, ապա անհատն էլ պիտի ենթարկվի ոչ լոկ դատական, այլ նախ բարոյական պարսավանքների: Այլ կերպ տանելի կարգ չես կառուցի: Բայց Քրիստոսի հետեւորդներին ձեռնտու է երկդեմ բարոյականը. այն թույլ է տալիս խուսափել պատասխանատվությունից, այդ անսկզբունք եւ այդո՛ւ հարմար բանաձեւի օգնությամբ:

Իսկ ի՞նչ բարոյական դիմագիծ ունեն Քրիստոսի տասներկու “սուրբ առաքյալները”: Հուդան երկար բանակցեց եւ երեսուն արծաթով ծախեց Քրիստոսին: Դա այն օրերին պատշաճ գումար էր՝ մի ողջ հողամաս Պաղեստինի մոտ: Իսկ նրա սիրելի աշակերտ Պետրոսը միայն երեք անգամ ուրացավ նրան, երբ իրեն փոքրիկ վտանգ սպառնաց. հարկավ երդվել էր երբեք չուրանալ, եւ նույնիսկ մեռնել “ուսուցչի համար”: Նույնն ասել էին մնացյալ առաքյալները: Այդքան էին համընկնում “սուրբ առաքյալների” խոստումներն իրենց վարքագծին: Նրանք առաջին իսկ վտանգի պահին վախեցան ու ցրվեցին, իսկ Պետրոսն իսկույն հրաժարվեց իր սուրբ Քրիստոսից: Խղճուկ վախկոտներ ու ստախոսներ, մորթապաշտներ ու երդմնազանցեր. ահա “սուրբ” կոչված առաքյալների իրական դեմքը: Այդ “առաքյալներ”-ն էլ՝ “ուսուցիչ” էին իրենց հռչակել ամբոխի համար: Սկսվեց նաեւ “բարիք խոստանալ, բայց չարիք բերել” գործելակերպը: Առաքյալները յուրացրել էին ուսուցչի վարքը:
Ողջախոհ մարդկանց զարմացնում է այն, որ համակարգով իրար հակադիր 2 կրոններ զետեղված են մեկ հորինվածքի մեջ՝ Աստվածաշնչում, որը նաեւ սուրբ, կանոնադրական երկ է հռչակված: Բայց զարմանալի ոչինչ էլ չկա: Աստվածաշունչը ամբողջական է, սահմանում է կարգ՝ համաշխարհային ճորտատիրական հասարակության: Ճորտատիրական հասարակարգը երկդասակարգ է. ճորտեր ու տերեր, ուր առաջինը ժողովուրդներն են, իսկ երկրորդը՝ հրեաները:

Ահա եւ ամբողջ Աստվածաշունչը՝ նրա ողջ էությունը: Այսու, երբ խոսում ենք Աստվածաշնչի մասին, ճիշտ կլինի ասել՝ հուդայաքրիստոնեության:
Մարդիկ վարժեցվող ու կառավարվող արարածներ են: Ինչու եւ ինչպես նրանց վարժեցնես, այնպես էլ նրանք կապրեն աշխարհում: Մի հին իմաստուն շատ ճիշտ էր ասել. “Մարդը նման է մի դատարկ կժի՝ ինչ գցես մեջը, այն էլ կզնգա՝ թե թափահարես”: Հուդայիզմն ու քրիստոնեությունը դաստիարակում, ձեւավորում են երկու հակադիր հոգետեսակներ: Հրեաների համար նախանշված հուդայիզմը ստրկատիրոջ աշխարհընկալում է դաստիարակում, իսկ մնացյալ ժողովուրդների համար նախանշված քրիստոնեությունը նրանց ստրուկի, լավագույն դեպքում ճորտի հոգի է տալիս: Ահա՛ ողջ խաղը: Այս նկատառումով բոլոր քրիստոնեական երկրներում իշխանություն է տրված հրեաներին:

Քրիստոնեությունը` հուդայիզմի “հինգերորդ շարասյուն”
1992թ. Նյու-Յորքում, րաբիններին ուղղված դիմումում, ամենայն Ռուսաց եւ Մոսկվայի արքեպիսկոպոս Ալեքսեյ II-ը անթաքույց գրում է. “…Մենք բոլորս Հին Կտակարանի զավակներն ենք, որ նորացված է Քրիստոսի կողմից: Երկու կտակարաններն էլ աստիճաններ են նույն աստվածամարդկային գործընթացում: Կտակարանների քարոզած աստծո հետ մարդու առնչման գործընթացում իսրայելցիները դարձան ընտրյալ ժողովուրդ, ում էլ վստահվեց ծնել օրենքներ ու առաքյալներ: Կտակարանների քարոզչության գլխավոր նպատակը դրանք համատեղելն ու դրանցում քարոզվող կրոնների համատեղումն ու հարազատությունն ապացուցելն էր: Հուդայիզմի ու քրիստոնեության միասնականությունն ունի եւ հոգեւոր եւ բնական հարազատության հիմքեր: Քրիստոնեությունն ընդգրկում է եւ հուդայականություն, իսկ հուդայիզմի ամբողջությունը՝ հենց քրիստոնեությունն է: Հրեաները հավատով շատ մոտ են մեզ. մեր օրենքները՝ ձեր սահմանածն են, առաքյալները հրեաներ են: Մեր եկեղեցու վերնախավը, հոգեւորական առաջնորդները վճռականորեն դատապարտում են հակասեմիտիզմը”:
Մարդու վարքը նախ գնահատվում է ոչ թե այլ մարդկանց՝ այլ առաջինը՝ ի՛ր արժեւորմամբ: Հիպնոսացրեք մարդուն եւ ներշնչեք, որ ինքը գորտ է, եւ նա կսկսի գորտի պես կռռալ: Հուդայիզմը բարձրացնում է հրեայի ինքնագնահատականը մեծ բարձրության. հետեւաբար եւ հոգեդրությունը: Հուդայիզմն ասում է հրեային. “Դու աստվածընտրյալ ժողովուրդ ես. մնացյալ բոլորը՝ գոյեր, կենդանիներ մարդկային տեսքով: Դու պետք է լինես տնօրինողը ամբողջ աշխարհի, կառավարողը:

Գոյերի ամբողջ կուտակած կայքը քո սեփականն է, որ առժամանակ դեռ նրանց մոտ է”:

Հրեաներն այս մարտական ոգով չեն գնում հանքից պղինձ հանելու եւ այն ձուլելու. նրանք գնում են բանկ, ֆինանսական ընկերություններ, առեւտրական կազմակերպություններ, պետական խոշոր պաշտոն են վերցնում, հեռատեսություն վարում… Քրիստոսը հակադարձ վարք է քարոզում հավատացյալին. “Դու լոկ ստրուկն ես Աստծո. դու փոքրիկ մարդ ես. ամեն ինչ աստծո կամքով է լինում. իշխանությունն էլ նա է սահմանում: Դու մեղսակիր ես. զսպիր պարծանքդ, հպարտությունդ: Հաշտվի՛ր եղածին, համբերի՛ր, տանջվիր, թեկուզ տառապիր: Թե չենթարկվես, ինքնակամ դառնաս, մյուս աշխարհում դժոխք կգնաս: Այտիդ խփեցին՝ մյուսն էլ դեմ տուր. շապիկդ են խլում՝ բաճկոնդ էլ տուր”:

Արդյունքում՝ քրիստոնյայի ինքնագնահատականը, նրա ոգին իջնում է գրեթե զրո աստիճանի եւ այդ մակարդակով նա գոյատեւում է ինչպես ողորմելի մի բութ արարած, այլ ոչ թե ապրում մարդու պես հպարտ: Քրիստոնյային դարձնում են հիվանդ, ինքնափնովող մի բութ արարած, ինքն իր մեջ զանցանք, մեղքեր պրպտող:

Քրիստոնեական կառավարները (ի մեծի մասի ծագումով ջհուդ) ոչ ամաչում են եւ ոչ էլ թաքցնում, որ արհամարում, մարդ չեն համարում հավատացյալին, այլ միայն ոչխար, որին ըստ այդմ եւ հոտաղ է պետք. չէ՞ որ դա “հոտ” է:
Հեթանոսի (բնապաշտի) մոտ “լավ մարդ” հասկացության մեջ մտնում է ազնվածին, խելացի, հպարտ, պատվասեր, գեղեցիկ, կրթված, ունեւոր, կենսախինդ եւ այդու երջանիկ մարդը: “Վատ մարդ” հասկացության մեջ՝ խառնածին, անկամ, վախկոտ, հիմար, տգեղ, ենթարկվող, հիվանդ, անդաստիարակ, աղքատ, անօգնական տառապյալն ու դժբախտը:
Քրիստոսի մոտ ամեն ինչ “թարս” էր. նրա հերոսը խղճուկ աղքատն էր, դժբախտ խոնարհը. նա՛ էր օրհնվում ու խրախուսվում, իսկ թե դրա հետ տգեղ էլ լիներ՝ Քրիստոսն ուրիշ արժեք չէր ուզի:

Բնական բարոյականի այդ ավերման մասին շատ լավ է գրել Ֆրիդրիխ Նիցշեն իր “Բարոյականության ծագումաբանություն” աշխատության մեջ: Քրիստոնեությունը միշտ էլ ատել է ազատությունը, հատկապես մտքի, խոսքի ու խղճի: Ազատությունը երբեք չի եղել քրիստոնեական արժեքների համակարգի մեջ: Զարմանալի չէ, քանզի այն կարգ է տրված ստրուկին՝ հրեաներից: Հոգեւոր ստրկությունը բացառում է այլամտությունը: Քրիստոնեական շարադրանքները մեծ սիրո մասին՝ լոկ դիմակներ են, որոնց տակ խորը նենգապահվել է ամենադաժան, հակամարդկային, նվաճողական մի սեւ գաղափար՝ ընդդեմ բնապաշտական, բնական ճիշտ գաղափարի:
Մարդիկ լավ գիտեն “մարդասիրական” արմատները խաչակիր վանքի. այն լոկ տասներեք մլն մարդ է խորովել խարույկի վրա, ըստ որում՝ միշտ էլ բացաչք՝ կենդանի: Եվ այրում էին ո՛չ պատահածին, այլ ընտրյալին. գիտնականներին, աստղագետներին եւ այլք ընտրյալների, այրում էին միշտ միմիայն նրանց, ովքեր հասու էին չարին ու բարուն:

Քրիստոնեությունն անշեղ հալածեց գիտությունը, արվեստն ու ընդհանրապես՝ ամբողջ մշակույթը: Քրիստոնեությունն հրահրեց նաեւ մեծ պատերազմներ ու արշավանքներ՝ կոչեցյալ “Խաչակրաց”: Քրիստոնյաները տասնհինգ դարեր եվրոպացիներին արգելեցին նույնիսկ բաղնիք գնալ` հայտարարելով այն հեթանոսական պիղծ ձեռնարկություն՝ գայթակղող օջախ: Մշակութային ուծացման ջհուդական վարքակարգի համաձայն՝ ոչնչացվեցին հին ձեռագրերը, գրադարանները. մինչշումերականը՝ Բաբելոնում, Ալեքսանդրականը՝ Եգիպտոսում, Էտրուսականը՝ Հռոմում, պապիրուսուինը՝ Մեմֆիսում, մեկն էլ Ցարգրադում (կավելացնենք` հայկական մատյանները, գիրը, հավատն ու տաճարները… (հայարիականը)` Հայք-Հայաստանում-խմբ.): Գողացան Յարոսլավ Մուրու եւ Իվան Գրոզնու գրադարանները, Աթենքում այրեցին կուտակման տաճարը եւ այլ բազմաթիվ նման արարքներ…: Այս բոլորն, իհարկե, միայն մի նպատակով՝ ոչնչացնել պատմական ելակետային աղբյուրները:

Բողոքական քրիստոնյաների դրդմամբ Պետրոս առաջինը հրամայեց կրճատել օրացույցը 5508 տարով եւ թվարկությունը սկսել “փրկչի” ծննդից: Բոլոր ժողովուրդների կրոնները հեթանոսական՝ բնապաշտական էին:
Քրիստոնյաները նպատակասլաց ոչնչացրեցին բնապաշտության տաճարներն ու հուշարձանները, հին ձեռագրերը: Քրիստոնեական եկեղեցու բյուր հանցանքների փաստական կողմը խորն է արծարծում Կառլ Հայնց Դեշները՝ իր քառահատոր “Քրիստոնեության հանցալից պատմությունը” աշխատության մեջ: 988թ-ին սրով ու հրով Ռուսաստանում քրիստոնեություն մխրճեց կիսահրեա (ջհուդուհի Մալկեի եւ ռուս Սվյատոսլավի որդին) իշխան Վլադիմիրը, որի անվան մեջ իսկ ջհուդական ձգտումն է դրված: Նա ոչնչացրեց ազգային աստվածների բոլոր պատկերներն ու քանդակները, ազգային բոլոր գրավոր արժեքները՝ հետեւողականորեն իրագործելով հուդայիզմի ֆիզիկական ու մշակութային գենոցիդի գլխավոր դրույթը: Ներկայումս հեռուստատեսությամբ ճառախոսում են քրիստոնեության քարոզիչները, բայց արգելված է դեմ խոսող մարդկանց ճառախոսությունը (“ազատություն” է):
Քրիստոնյաները շատ են գոռգոռում համաշխարհային “սեկտաների” դեմ, բայց չեն ասում, որ դրանց մեծ մասը իրենք են հիմնել՝ նույն Քրիստոսի պաշտամունքի վրա: Բավարար է, որ հիշատակվի լոկ “Մարիա-Դեվի-Քրիստոսի” “գլոբալ” սեկտան, որ ամորձատում են միմյանց:
Քրիստոնեական եկեղեցին կաթողիկոսներով կառավարվող շատ ավելի լուրջ մեծ հանցախումբ է՝ պետությունների սահման չիմացող:

ԿոմունիզմԿոմունիզմի գաղափարը հղացել էր Կարլ Մարքսը: Այդ գաղափարի իրագործողը Ռուսաստանում եղավ Լենինը (հայրը՝ կալմիկ, մայրը՝ հրեուհի): Հրեական օրենքներով՝ ժառանգի ազգությունը մայրական է: Մայրական գծով Լենինի պապի անունն էր Իսրայել Մովսեսի Բլանկ: Կոմկուսի ղեկավարության հիմնական կազմում էին նաեւ հատուկ հրեաներ՝ Տրոցկին, Զինովեւը, Կամենեւը, Սվերդլովը, Կագանովիչը եւ այլք:
Կարլ Մարքսը “Կոմունիստական կուսակցության մանիֆեստ”-ում գրում է. “Կոմունիստներն իրենց տեսությունը կարող են արտահայտել մեկ դրույթով՝ “մասնավոր սեփականության ոչնչացում”: Շատ կարճ ու դիպուկ է. դրանում է կոմունիզմի էությունը: Իր՝ կոմունիզմի կառուցման միջոցը բռնությունն էր: Ահա թե ինչ է գրում Լենինն այդ առնչությամբ. “Պրոլետարիատի դիկտատուրան՝ ոչնչով չսահմանափակված, ոչ մի օրենքով բացարձակապես չարգելված, անմիջական բռնության վրա հենված իշխանություն է” (տՏսվ. րՏոՐ. րՏփ. Ց.12, րՑ.320):

“Հավասարություն եւ եղբայրություն, ազատություն, սոցիալական արդարություն, մարդասիրական հասարակարգ”՝ միայն դիմա՞կ էր:
Կոմունիզմը գերհարուստ հրեաների պայքարն էր ողջ աշխարհի դեմ: Կոմունիզմը՝ հրեականության համաշխարհային իշխանության հասնելու գերնպատակն էր:

Հրեական համաշխարհային ֆինանսական վերնախավը ֆինանսավորում էր եւ է կոմունիստական կազմակերպություններին: Այդ փաստերն այժմ ավելի քան բավարար են: Կապիտալիզմը վաղուց էր հրեության ձեռքերում, բայց առկա էին եւ ոչ հրեա կապիտալիստներ. թեկուզ դեկորատիվ, բայց առկա էին անխուսափելի ազատություններ. մարդիկ ճորտ էին, բայց ո՛չ ստրուկներ…
Կոմունիզմն արարվեց լիարժեք ստրուկ ծնելու համար: Բայց հրեան իսկ ապահովված չէ ամեն փորձանքից՝ նա էլ կարող է բախվել գոյության աներեր պատին: Նա ինքը, սնեց ու առաջ մղեց անհենք, անանուն մի անզոր գոյի՝ Իոսիֆ Վիսարիոնովիչ Ջուգաշվիլուն, որը նույն ոճով կնքվեց Ստալին: Բայց “անմեկնելի են գործերն աստծո”. կասեր ցանկացած տերտեր ու րաբբին…
“Գերագույն” կնքված Մեծ Ստալինը՝ տեղյակ ջհուդա-մասոնական մեծ նպատակին եւ ինքն էլ վարձված այն իրացնելու՝ ծածուկ խաթարեց… Միայն Յահվեն չէր տիրում աշխարհին: Տիեզերքն անսահման է բոլոր առումներով եւ աստվածային: Հետագան պարզեց, որ Ջուգաշվիլին անկեղծորեն չէր պաշտել Յահվեին: Յահվեի կամքով երկնքին հասած՝ նա դավաճանեց հենց այդ Յահվեին: Պարզվեց՝ լոկ նա չէր իշխում աշխարհին: “Ժողովուրդների հայր” հռչակվելով՝ Ստալինն անշեղ սկսեց պատժել՝ բանտել ու կախել, գնդակահարել հրեաներին… սարսափը պատեց ջհուդա-մասոն բուն “ընկերներին”: Նրանք սկսեցին ամեն կերպ փախչել, դիմակավորվել, շյուղից իսկ կառչել…
Հարկավ սիոնը դա դիտարկում էր, խիստ տագնապում էր ու մտահոգվում, մտատանջվում էր…

“Ժողովուրդների հայր” հռչակվեց “խելագար դահիճ”, որն անմեղ մարդկանց բանտերն էր տանում, սպանում, ջնջում: Սա երկար տեւել չէր կարող: Ձեռնարկվեց չարին պատասխան չարը՝ “հայր”-ը թույն խմեց՝ թողեց աշխարհը… “Առաջնորդ” կարգվեց ուրախ տխմարը, որ բաժակ օղուն տվեց աշխարհը. երբ ունեցածում կարող էր լողալ եւ այլոց էլ դեռ լող սովորեցնել…, բայց այդ դեպքում չէր լինի տխմար: Այս անգամ ջհուդն էլ չէր սխալվել: Էլ կարիք չկար ուղիներ փնտրել, ուրիշի խնդրել. նշանակվածը ինքը կգտներ ավերման ճարը, որ պարզ էր ինչպես արեւոտ սարը: Դա միշտ ժպտադեմ ոչինչ չանելն էր՝ երկիրը այդ կերպ անկման տանելն էր… Երկիրը, որ կուռ ընդդիմացել էր համաշխարհային նվաճումների (Չինգիզ-Բաթուից մինչ Ադոլֆ Հիտլեր) գրավվեց առանց կրակոցների ու հատուկ ջանքի, հաղթվեց դոլարի անպատկառ վարքից… Հին ֆիզիկական ընդհարումները մարտական էին՝ բայց դե անհարիր նոր կենաց կացին. ինչքան էլ դրանք հաջող լինեին, կարող էին եւ դիպչել հաղթածին:

Դոլարն անաղմուկ երկիր գրավեց, կարգը տապալեց, իրեն տեր կարգեց, առանց ճչալու՝ այդ մասին ի լուր ազդարարելու՝ գրավվածներին վիշտ պատճառելու, ողբի մղելու: Շատերն այսօր դա չեն գիտակցում, բայց հարկավ կզգան հրեից ծոցում, երբ արդեն լծված նրանց սայլակին՝ քաշելիս կլինեն զառիթափն ի վեր… Սա հասկացավ խենթ Ջուգաշվիլին եւ ձեռնարկեց այն բարեփոխելու նույնքան խենթ ու մեծ գործընթացը:

Վերոշարադրյալի հիման վրա պահանջում ենք`
1.Հուդայիզմը ճանաչել հանցագործ գաղափար, որ խախտում է մարդկային բարոյականության բնական նորմերը: Հուդայիզմի գաղափարական հիմունքները սահմանում են հրեաների բացառիկություն ու գերազանցություն, մնացյալ ժողովուրդների՝ թերարժեքություն: Հուդայիզմը հարկ է արգելել:
2. Հրեական բոլոր կազմակերպությունները համարել հանցագործ եւ պատասխանատվության ենթարկել “նվաճողական գործունեության մասին” հոդվածի համապատասխան: Հարկ է արգելել սինագոգերը, հրեական հասարակական ու քաղաքական կազմակերպությունները, քանի որ դրանք հիմնված են հուդայիզմի նվաճողական սկզբունքների վրա:
3. Քրիստոնեությունը հռչակել հանցագործություն, որ աղճատում է բարոյականի բնական կարգը: Քրիստոնեության գաղափարները, սկզբունքներն ու սահմանումները հրահրում են ցեղական ու կրոնական թշնամանք, քարոզում են հրեաների բացառիկություն ու առավելություն, այլ ժողովուրդների թերարժեքություն: Ջհուդաքրիստոնեական “Աստվածաշունչն” ատելությամբ է լցված այլ ժողովուրդների ազգային ավանդական բնապաշտական կրոնների նկատմամբ: Քրիստոնեությունն ու եկեղեցին հարկ է արգելել՝ որպես հանցագործ կազմակերպություն:
4. Ջհուդաքրիստոնեական Աստվածաշունչը հարկ է ճանաչել հանցավոր պլան՝ ամբողջ երկրագնդում իշխանությունը դարձնել հրեական:
5. Մարդասիրական արտաքսմամբ դրանց ուղարկել իրենց ազգային տարածք-պետություն Իսրայել` բռնագրավելով աստ թալանվածը:
6. Իսրայելի եւ հրեական համաշխարհային հանցախմբի կատարած անթիվ հանցանքների համար վճար սահմանել:
7. Պատասխանատվության ենթարկել բոլոր ա՛յն անձանց, ովքեր ջհուդաքրիստոնեական քարոզով են զբաղվում:
8. Դատական գործեր հարուցել ընդդեմ՝ ա) եղեռնի, բ) մարդատյացության, գ) ռազմամոլության, դ) նվաճողության:
12.08.2002թ.

Հրեական հալածանքների ու ջարդերի ժամանակագրական տվյալներ
1113թ. հրեական ջարդեր Կիեւում եւ ապա իշխանների ընդհանուր ժողովի որոշումը՝ վտարել դրանց Ռուսաստանից:
1290թ. Էդուարդ I-ը վտարում է հրեաներին Անգլիայից:
1391թ. Կարլոս VI-ը վտարում է հրեաներին Ֆրանսիայից:
1492թ. հրեաները վտարվում են Իսպանիայից:
1493թ. Ֆերդինանդ թագավորը հրեաներին վտարում է Սիցիլիայից:
1629թ. Ֆիլիպ IV թագավորը հրեաներին վտարում է Պորտուգալիայից:
1648թ. հրեական հանցախումբն անկարգություններ է կազմակերպում, այնուհետ “անգլիական” հեղափոխություն, որն ավարտվեց արյունոտ ահաբեկչությամբ եւ ապա թագավորի ծիսական սպանությամբ:
1743թ. կայսրուհի Ելիզավետան վտարեց հրեաներին Ռուսաստանից՝ հետեւյալ “ՈւԿԱԶ”-ով. “Բոլոր հրեաները՝ տղամարդ, թե կին, անկախ նրանց դիրքից ու կայքից, պարտավոր են անմիջապես կորչել սահմանից այն կողմ…”:
1789թ. հրեամասոնական հանցախումբը Ֆրանսիայում կազմակերպեց Բաստիլի “գրավումը”, որտեղ այդժամ առկա էին յոթ քրեական հանցագործներ: Սկսվեց “ֆրանսիական հեղափոխությունը”, որն ավարտվեց ահաբեկչությամբ եւ թագավոր Լյուդովիկ XVI ծիսական սպանությամբ:

1801թ. հրեամասոնական դավադրության արդյունքում Ռուսաստանի կայսր Պավել I-ին իր ննջարանում խեղդամահ արվեց հրեա Պելենի ձեռքով:
1825թ. նոյեմբերի 19-ին հրեամասոնական դավադրությամբ Ռուսաստանի կայսր Ալեքսանդր I-ը թունավորվեց 3 հրեաների կողմից` բժիշկ Վիլլեի, Վոլկոնսկու եւ Ստոֆրեգենի:

1881թ. մարտի 1-ին, 4 անհաջող մահափորձից հետո, ռումբի պայթյունով սպանվեց Ռուսաստանի կայսր Ալեքսանդր II-ը: Ալեքսանդր III-ը հայտարարեց՝ թե Ռուսաստանը ռուսաց համար է, եւ ռուս ժողովուրդը պետք է իր երկրին տիրակալ լինի: Նա համարձակորեն ամրապնդել է ներքին ու արտաքին քաղաքականությունը, չնայած հրեամասոնական հանցախմբի ծածուկ դիմադրություն:

Ցավոք, պատմությունն ուսուցանում է, որ ոչինչ չի ուսուցանում: Ցավալի է, բայց փաստ: Ժողովուրդները շուտ են մոռանում հրեյոց հարցը. հարյուր կամ ավելի քիչ տարիներ հետո՝ նույն քարի առջեւ հայտնվում են միշտ…

“Լուսանցք” Թիվ 128, դեկտեմբերի 4 — 10, 2009թ.
“Լուսանցք” Թիվ 129, դեկտեմբերի 11 — 17, 2009թ.
“Լուսանցք” Թիվ 130, դեկտեմբերի 18 — 24, 2009թ.
“Լուսանցք” Թիվ 131, դեկտեմբերի 25 — 31, 2009թ

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s


%d bloggers like this: