Ժամանակի ոտքով

by

Աշխարհը զարթնելու փորձեր է անում…
Աշխարհի զարթոնքի գործընթացը նման է մի ինչ-որ “դիսկո ակումբ”-ի կեսօրական զարթոնքին: Բժժած գլխով յուրաքանչյուրը նայում է շուրջը ու փորձում հիշել, թե ինչի՞ց հետո եւ ինչպե՞ս եղավ, որ հայտնվեց ուրիշի ծոցում, կամ էլ օտարին գիրկը ընդունեց: Փորձում է հիշել` ինչի՞ց է թմրել, դեպի բազմոցը ի՞նքն է եկել, թե՞ քարշ են տվել: Մասնակցությունը այդ մեծ օրգիային ի՞նչ ձեւ է եղել եւ ինչքա՞ն տեւել: Արդյո՞ք ապրել է բավականություն…
Հետո հիշողության դավաճանությունից վհատված սկսում է հարցնել մյուս արթնացողներին, ովքեր նույն հիմար վիճակում են: Սակայն գտնվում են ոմանք, ովքեր սկսում են տեղում “բանահյուսել”, ինչով եւ տպավորություն են գործում որպես “արտակարգ հիշողության տեր անձնավորություն”: Եվ “տպավորվածները” որոշում են կրկին գալ այդ ակումբ` “հիշողությունը մարզելու” վճռականությամբ:
Մերօրյա աշխարհակարգերը մաշվածությունից հատակը պատռված տակառի նման սպառում են իրենց: Եվ պարունակությունը չգիտես ուր է հոսում ու անհետ ներծծվում:
Սակայն, դեռեւս պարունակության մակարդակի անկումն է գիտակցվում եւ փորձ արվում ներմուծումը բազմապատկելու շնորհիվ մակարդակը պահել: Սակայն “թագավորի մերկությունը” արդեն ժողովրդական քննարկումների առարկա է, որը մարդկային որոշ միավորների արտամղում է ինքնամոռացությունից եւ հանգեցնում ինքնագիտակցման սկզբնավորման:
Սակայն, ինքնագիտակցումը պարզ լինելով հանդերձ, դյուրիններից չէ, եւ այն յուրացնելու համար ազնիվ ու անկեղծ ջանքեր են հարկավոր: Եվ այդ ջանքերին ժամանակ է պետք:
Եվ ժամանակին լուրջ վերաբերմունք:
Եվ մարդիկ հաճախ են անտեսում վերաբերմունքի այդ լրջությունը եւ փորձում ցատկել ժամանակի վրայով: Նրանք չեն գիտակցում, որ ժամանակը կրճատելով, կրճատում են ջանքերը եւ, համապատասխանաբար, ինքնագիտակցումը:
Մարդիկ հաճախ են մարդկայնությունից իրենց նահանջը ժամանակին վերագրում:
Հաճախ են մարդիկ իրենց իսկ քծնում, թե իբր իրենք մեծ ժամանակի ոտքով են քայլում:
Հաճախ են մարդիկ ժամանակի մեջ անվերջ ուշանում, զի շատ են շտապում:
Արթնացի՛ր, Հայ մարդ:
Թափ տուր գլուխդ ունայնությունից:
Չէ՞ որ Հավերժություն տանող միակ հոսանքը ժամանակն է:
Քո Արի Նախնիք այդ մեծ հոսանքը ընկալում էին ներզգացությամբ ու չէին չափում:
Եվ ժամանակը չէին մասնատում, չէին վաճառում:
Գիտեին այդ մեծ Գետի հոսանքին առագաստ բացել եւ թիավարել:
Նրանց Տոհմակարգ կոչվող նավերը չէին խորտակվում այդ հզոր գետի ոլորապտույտում:
Երբեք էլ ուշ չէ լողալ սովորել:
Եվ անհնար չէ Տոհմակարգի մեջ վերահաստատվել:

Անդրանիկ Աթոյան
Ռուսաստանի Դաշնություն, ք. Կրասնոդար

“Լուսանցք” Թիվ 3 (134), հունվարի 29 — փետրվարի 4, 2010թ.

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s


%d bloggers like this: