Արդյո՞ք թուրքերը ստիպված են վավերացնելու

by

01.02.2010

Հարգելի Լևոն Մելիք-Շահնազարյանը իր Протоколы Пандоры հոդվածում ( http://www.voskanapat.info/news/protokoly_pandory/2010-02-01-281 ) արտահայտել է որոշ մտքեր, որոնք վերջերս հաճախ են հանդիպում և որոնց հետ ես բոլորովին համաձայն չեմ:

Նա ասում է. День подписания (парафирования) армяно-турецких протоколов 31 августа прошлого года уже вошел в историю. Не как день начала процесса примирения армян и турок, а, скорее, как начало нового витка напряженности между Арменией и Турцией.

Բայց արձանագրությունների վավերացումը դեռևս օրակարգում է: Դրանք այնքան ձեռնտու են Թուրքիային, որ նա անպայման կվավերացնի, անգամ եթե Հայաստանը Արցախում ոչինչ չզիչի:

Судя по всему, Азербайджан уверился в том, что Анкара действительно обуславливает ратификацию армяно-турецких протоколов территориальными уступками со стороны НКР. Какие гарантии дала Анкара Баку, пока неизвестно.

Այո, Ադրբեջանը երաշխիքներ է ստացել այն մասին, որ Սերժ Սարգսյանը պատրաստ է զիջել և գուցե գաղտնիաբար արդեն զիջել է առնվազն 5 շրջան: Բայց Ադրբեջանին նաև բացատրվել է, որ ՀՀ-ում իշխող անձը չի կարող այդ մասին հայտարարել նախքան սահմանի բացումը, այլապես կարող է չհասցնել հանձնել այդ շրջանները: Իսկ 5 շրջանի հանձնումից հետո, Թուրքիայի հետ ինտեգրված, նրանից տնտեսապես կախված Հայաստանը չի կարող պաշտպանել մնացած Արցախը վերջինիս շրջապատած ադրբեջանցիներից:

в ратификации протоколов и открытии армяно-турецкой границы заинтересованы серьезные силы, противостоять которым современная Турция просто не в состоянии.

Թուրքիան ոչ մեկին էլ չի դիմադրում: Միջազգային ճնշում այս հարցում ընդհանրապես չի եղել և չկա, ոչ Հայաստանի, ոչ էլ Թուրքիայի վրա: Հայ-թուրքական <ախպերության> գործընթացը վաղուց էր ընթանում: Դրան Սերժ Սարգսյանի հաղորդած արագացումը բացառապես վերջինիս անձնական նախաձեռնությունն է, ինչը նույնիսկ մի քիչ զարմացրել է Թուրքիային: Ի վերջո Թուրքիան Հայաստանի ղեկավարության պարտվողականությունը բացատրել է Հայաստանի թուլությամբ և հուսահատությամբ և փորձում է առավելագույն օգուտ ստանալ պատեհ առիթից:  

ратификация протоколов, тем не менее, будет иметь место как армянским, так и турецким парламентами. Единственное, на что сегодня хватит Турции, это по возможности оттягивать неизбежную ратификацию, предваряя этот шаг политическими спекуляциями и невыполнимыми предусловиями. Но и здесь Турция старается не перегибать палку, так как вина за срыв предварительных договоренностей будет возложена на Анкару, ибо именно турецкая сторона, раз за разом выдвигавшая предусловия к ратификации протоколов, лишила их политического и практического смысла.

Թուրքիան շատ չի ուշացնելու արձանագրությունների վավերացումը, քանի որ կվախենա Հայաստանում հնարավոր քաղաքական փոփոխություններից: Նման ուրիշ առիթ ապագայում նա կարող է և չունենալ: Թերևս ձգձգումները նույնպես համաձայնեցված են կողմերի միջև: Ավելին, պետք է ենթադրել, որ ձգձգողը հենց Սերժ Սարգսյանն է, քանի որ նրան է պետք, որ սահմանային անցակետերը բացվեն իր իշխանության առաջին ժամկետում, իսկ տարածքները հանձնվեն արդեն երկրորդում: Առավել ևս, որ տարածքների հանձնումը իրականում հանդիսանում է հայ-թուրքական հաշտեցման բաղկացուցիչ մաս և հենց այդ հարցն է, որ ամենամեծ դիմադրությանն է հանդիպում Հայաստանում, այդ թվում Արցախում, բանակում և նույնիսկ Սերժ Սարգսյանի նկատմամբ քիչ թե շատ լոյալ շրջանակներում:

Турция в конце концов ратифицирует протоколы, пусть даже с серьезным отставанием от графика. Вот тогда будет интересно посмотреть на реакцию официального Баку, давно уже спекулирующего лозунгом «Один народ – два государства».

Ոչ մի հետաքրքիր արձագանք էլ չի լինի, քանի որ Բաքուն մինչ այդ իր ձեռքին կունենա առնվազն գաղտնի ստորագրված, իսկ գուցե նաև հայտարարված Ղարաբաղյան կարգավորման սկզբունքների մասին շրջանակային համաձայնագիրը: Բայց անգամ եթե ոչ մի երաշխիք էլ չունենա, արդյո՞ք Սերժ Սարգսյանի մինչ օրս արած հրապարակային հայտարարությունները բավարար երաշխիք չեն:

Կարևոր հետգրություններ.

Այնպիսի տպավորություն է ստեղծվում, որ մենք այլևս չենք քննում արձանագրությունները հայկական շահերի տեսանկյունից, մոռանում ենք, թե դրանք որքան են ձեռնտու թուրքերին, և ուրախանում ենք, որ Թուրքիան <ստիպված է> լինելու վավերացնել:  

Իմ նկարագրածը Սերժ Սարգսյանի և նրա թուրք գործընկերների համատեղ պլաններն են (նրանց պլանների մասին իմ համոզմունքը), որոնց աջակցում են նաև միջնորդները: Սակայն բոլորովին պարտադիր չէ, որ դրանք նույնությամբ կատարվեն:

Պատճառներից գլխավորն այն է, որ Սերժ Սարգսյանը ինքն իրեն ծուղակն է գցել: Նա միշտ հայտարարել է զիջումների մասին և պարբերաբար արժանացել <դավաճանի> պիտակին: Ստիպված, հակադարձելով պարբերաբար հնչող մեղադրանքներին, նրա համակիրները և գործակալները մի հեքիաթ են հրամցրել հանրությանը, թե իրականում Սերժ Սարգսյանը դավաճան չէ, իսկ այս ամենը դիվանագիտական խաղեր են: Իբրև թե իրականում ոչ մի տարածք էլ չի հանձնվելու, որովհետև Ադրբեջանը միշտ չի համաձայնվելու միջնորդների առաջարկություններին: Նույնիսկ թուրքական <արձանագրությունները> չեն վավերացվելու, քանի որ Անկարան միշտ նախապայմաններ կդնի: Բայց երբ գա խոսքից գործին անցնելու պահը և դավաճանությունն այլևս հնարավոր չլինի քողարկել հեքիաթներով, Սերժ Սարգսյանը կորցնելու է <հեքիաթներին> հավատացող իր այսօրվա աջակիցների մեծ մասին: Հնարավոր է վերջին պահին նա զգա այդ վտանգը և հետ կանգնի կամ էլ չզգա և թանկ գին վճարի:

Մեր խնդիրը պետք է լինի ոչ թե Թուրքիայի և Ադրբեջանի քայլերի կամ միջազգային ճնշումների մասին անիմաստ մեկնաբանություններ կամ կանխատեսումներ անելը, այլ հետևողականորեն մերկացնել Սերժ Սարգսյանի հայտարարած և քայլ առ քայլ իրականացվող ծրագիրը:

Մեկնաբանություն

պարզե: http://parze.livejournal.com/16790.html

ԱԱ:

Կարդացի ու հիմա հասկացա, թե այդ ինչպես է, որ Սերժ Սարգսյանը չի հանձնելու.
Պարզ է դառնում, որ նա այնուամենայնիվ մի քիչ հանձնելու է, քանի որ <մադրիդյանը կստորագրի ու ոչ հայանպաստ վիճակով>, բայց արցախցիները և բանակը չեն կատարելու նրա կամքը, Երևանում էլ բողոքի ալիք է բարձրանալու, ինչի արդյունքում տեղի է ունենալու երկու բան` Սերժը, ԼՏՊ-ի նման գահընկեց է լինելու և պատերազմ է սկսվելու` նոր հազարավոր զոհերով, նահանջով, ավերումներով ու գաղթականներով, բայց հետո Սերժից և նրա նմաններից ազատված հայերը նորից ազատագրելու են կորցրածը և նույնիսկ հասնելու են Կուր:

Այս սցենարին ես բոլորովին դեմ չեմ, քանի որ ենթադրում եմ, որ եթե Աստված հայերիս ուզենար վերադարձնել մեր պատմական և անվտանգ արևելյան սահմանները, ու միաժամանակ մի քիչ պատժել` զանազան մեղքերի համար, ապա շատ հավանական է, որ հենց նման սցենարով էլ վարվեր: Եվ առաջին քայլը որ կաներ, դա մի քանի դավաճանների իշխանություն տալը կլիներ:

Իսկ <վճռական մենակի> փիլիսոփայությունը կարծես մի քիչ սխալ եք հասկացել: Քանի որ <կան բաներ, որոնք մենք չենք կարող իմանալ… իրենք գիտեն ուր են գնում> արդարացումը ամենաանվճռական բազմության փիլիսոփայությունն է: Ծիծաղելի է երբ Սերժի, ԼՏՊ-ի կամ Քոչարյանի նմաններին <վճռական մենակ> եք կոչում), քանի որ ձեր իսկ ասածից ստացվում է, որ ոչ թե նրանք չեն հանձնում, այլ հայ ժողովուրդը:
Բայց միայն այդ հույսով ապրել չի կարելի, քանի որ իր ղեկավարների շարունակական դավաճանության, ուրիշների անտարբերության և սին հույսերի պատճառով հայերի դիմադրությունը մի օր կարող է կոտրվել ու այդ ժամանակ դավաճան կլինենք բոլորս:

 
Պարզե: Պարոն Աղայան, Վճռական մենակ իշխանավորնեին նկատի չեմ ունեցել, այլ մեր ժողովրդին, աշխարհի մեջ…
Պարզապես չեի կարող այլ բան նկատի ունենալ…
<մեծ ուժերի>…
Եթե իմ կարծիքն ես ուզում իմանալ, ես համաձայն չեմ այսպիսի մտայնության հետ… ավելի լավ է Նժդեհի, Անդրանիկի <Վճռական մենակի> փիլիսոփայությամբ առաջնորդվենք, ու էլի կհաղթենք…
 
ԱԱ:Եթե ճիշտ հասկացա, ապա արտաքին <մեծ> ուժերի դեմ ժողովուրդը պետք է գործի որպես <վճռական մենակ>, բայց Դուք այդ ժողովրդին փորձում եք պասիվացնել, քանի որ հիշեցնում եք նրան, որ <կան բաներ, որոնք մենք չենք կարող իմանալ… իրենք գիտեն ուր են գնում>, գիտեն անգամ այն դեպքում երբ <ստորագրում են մադրիդյանը ոչ հայանպաստ վիճակով>:
Ինչ-որ չի կապվում: Մի բան պակասում է: Ստացվում է <անտեր ժողովուրդ> գնա <վճռական մենակ> պայքարիր <մեծ> ուժերի դեմ, միայն թե մտքովդ չանցնի վատ խոսք ասես <մադրիդյանը ոչ հայանպաստ ստորագրողի> դեմ, որովհետև նա <գիտի>, իսկ դու չգիտես:
 
Պարզե: Ո՜չ պարոն Աղայան. այդպիսի բան չհի ստացվում…
Պարզապես Դուք միշտ տեսնում եք նուն բանը.. այնքան եք Ձեզ նախապաշարել, որ ամեն ինչում, արդեն անդրադարձել էլ եմ, միայն նույն բանը պետք է տեսնեք և ասեք.
Եթե գնաք իմ էջ, կտեսնեք, որ այնտեղ քոմենթներից մեկի այսպես եմ պատասխանել..
Ճշտում…
Ya ne dumayu, chto ne nado nechego delat, isxodya s togo, chto vse rawno ne otdast..
Wovse net…
Nado bezpererivno borotsya…
Ախր լի լավ չենք հասկանում իրար, կիսատ ենք կարդում… Վճռական մենակը ուշադիր չեիք կարդացել, ներկայացրեցիք որ իբր երեք նախագաներին եմ նկատի ունեցել..
Քոմենթում հասկացա, որ անհրաժեշտություն կա վերոնշյալ ռուսերեն արտահայտությունը
ուրիշ հարցում էլ, կարծես չենք հասկացել իրար…
Ես երբեք չեմ ասել որ պետք չի խոսալ, քննադատել… ավելին, ասել եմ, որ դա պարտադիր է… Պարզապես.
անդրադարձել եմ ԼԵԶՎԻՆ, խոսելաձևին, երևույթայնությանը և այլն…. որով քննադատությունը արվում է. հիմա կրկին չգրեմ.
 
ԱԱ:Ինչ որ ես հասկացել եմ, գրել եմ և ամեն մարդ կարող է կարդալ իմ գրածն էլ, մյուսների գրածներն էլ և ինքնուրույն տեսնի ու որոշի:
Քննադատության լեզվի մասին Ձեր գրառումներն էլ կարծես միտված են որոշակի անձի կամ անձերի պաշտպանելուն` <Քննադատեք երևույթը>, բայց միայն թե այդ քննադատությունը կոնկրետ հասցեատեր չունենա կամ դրանց հասցեատիրոջ իմիջը դրանից չվնասվի:
Եթե դուք անձամբ, աշխատանքի կամ չգիտեմ ինչ այլ բերումով, սահմանափակված եք, ապա մի փորձեք այդ սահմանափակումը մյուսների վրա էլ տարածել: Եվ, ամենակարևորը, չարժե այդ սահմանափակումը <սկզբունքի> վերածել և քարոզել այն: Չարժե որովհետև անարդյունավետ է, այլ ոչ թե որովհետև իրավունք չունեք: Չսահմանափակված մարդիկ միևնույն է շարունակելու են իրերը կոչել իրենց անունով ու երևույթների հետևում միշտ տեսնելու են դրանց կրողներին և պատասխանատուներին:
 
Պարզե:Պարոն Աղայան, տպավորոթյուն է, որ դուք միտումնավոր ձևափոխում եք իմ ասածները…
Իմ գրառումները լեզվի մասին, ոչ մի անձի պաշտպանության ուղղված չեն… ես ոչ մի տեղ չեմ աշխատում, և կաշկանդված չեմ իմ կարծիքը արտահայտելուն…
Բացի դա, ես կյանքում, Ձեզաինց սուր քննադատություններ եմ հնչեցնում բոլոր նախագահների նկատմամբ… Լեզուն որ ասում եմ, այս նկատի ունեմ… Այո, ես ասել եմ որ ննարկեք երևությը, քանզի կարևորը երևությն է….
Դա Ձեզ առավել ևս է վերաբերվում.. քանզի Ձեր գրառումների 60-70% ը ՄԻԱՅՆ անձնական ատիպատիայից ծնված Անձնական բնույթի խոսքեր են… ՄԻթե դժվար է հասկանալ թե ինչը նկատի ունե?
Ձեր իրավունքն է խոսել այնպես, ինչես ցանկանում եք, Պարզապես այս դեպքում իմ ամենառաջին անդրադարձը Ձեզ, լրիվ համընկնում է իրականությանը.. եվ Դուք իմ բնորոշած Ամբիցիոզն եք… (հրապարակային ամբիցիոզությունը նկատի չունեմ)
Ես չեմ ասել հասցեատեր չունենա, թող ունենա, բայց երբ երևույն է բացակայում, ստացվում է իմ ասածը…մեկել ասել եմ, հասցեատեր թող ունենա, բայց խոսելու լեզուն, շնորքը պետք է ուրիշ լինի…
Պարոն Աղայան, տպավորոթյուն է, որ դուք միտումնավոր ձևափոխում եք իմ ասածները…
Իմ գրառումները լեզվի մասին, ոչ մի անձի պաշտպանության ուղղված չեն… ես ոչ մի տեղ չեմ աշխատում, և կաշկանդված չեմ իմ կարծիքը արտահայտելուն…
Բացի դա, ես կյանքում, Ձեզաինց սուր քննադատություններ եմ հնչեցնում բոլոր նախագահների նկատմամբ… Լեզուն որ ասում եմ, այս նկատի ունեմ… Այո, ես ասել եմ որ ննարկեք երևությը, քանզի կարևորը երևությն է….
Դա Ձեզ առավել ևս է վերաբերվում.. քանզի Ձեր գրառումների 60-70% ը ՄԻԱՅՆ անձնական ատիպատիայից ծնված Անձնական բնույթի խոսքեր են… ՄԻթե դժվար է հասկանալ թե ինչը նկատի ունե?
Ձեր իրավունքն է խոսել այնպես, ինչես ցանկանում եք, Պարզապես այս դեպքում իմ ամենառաջին անդրադարձը Ձեզ, լրիվ համընկնում է իրականությանը.. եվ Դուք իմ բնորոշած Ամբիցիոզն եք… (հրապարակային ամբիցիոզությունը նկատի չունեմ)
 
Պատրիետ: Պարոն Աղայան, դատելով Ձեր հոդվածից կարելի է գալ այն եզրակացության, որ Լևոն Մելիք-Շահնազարյանը հանդիսանում է Սերժ Սարգսյանի` դավաճանությունը հեքիաթներով քողարկող համակիրներից կամ գործակալներից մեկը: Դուք ա՞յդ ինկատի ունեիք, ճի՞շտ եմ հասկացել:
 
ԱԱ: Ոչ, ես դա նկատի չունեի: Սերժի գործակալները իրականում այդքան շատ չեն, հակառակ դեպքում, բազմապատկիչի էֆեկտը հաշվի առնելով, ժողովրդի կեսին կարելի է գործակալ համարել: Անձամբ Լևոնը Արցախի հարցում միշտ եղել է սկզբունքային դիրքերում և ես մինչև հիմա որևէ առիթ չեմ ունեցել նրան որևէ բանում կասկածելու: Վերջապես, եթե ես նրան <գործակալ> համարեի, ապա անտարբեր կլինեի նրա հոդվածի նկատմամբ և չէի փորձի բանավիճել:
Պարզապես, բազմաթիվ վերլուծաբաններ գիտակցաբար աշխատում են հեռու մնալ ներքաղաքական դաշտից: Թվում է, թե դրանով նրանք ավելի օբյեկտիվ են դառնում և ավելի լսելի են լինում բոլորի, այդ թվում իշխանությունների կողմից: Ներքաղաքական հրապարակային դիրքորոշում ունենալը նրանց համար ես պարտադիր չեմ համարում, հասկանում եմ այդ մոտեցումը, թեև ինքս չեմ սահմանափակվում արտաքին թշնամիների դեմ <պատերազմելով>:
Երկրորդը, շատերը չեն ուզում հավատալ <դավաճանությանը> կամ չեն կարողանում հասկանալ իշխանությունների պարտվողական վարքագծի մոտիվացիան: Արդյունքում հանգում են սխալ եզրակացությունների <արտաքին ճնշման>, <թուրքերի դիմադրության կամ ձգձգումների>, <թուրք-ադրբեջանական հակասությունների> կամ նման այլ բաների մասին: Բացի այդ միայն <արտաքին թշնամու> քննարկմամբ սահմանափակվող վերլուծությունը չի կարող թերի չլինել, հատկապես այս դեպքում: Ես ընդամենը փորձել եմ մատնանշել ավագ ընկերջս` Լևոնի հոդվածի այն կետերը, որոնք իմ համոզմունքով թերի են:
 

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s


%d bloggers like this: