Իսկ ովքե՞ր են խակերները

by

23.01.2010

Ես չեմ հասկանում այս զանգվածային հուսահատությունը: Ինչ է՞, իսկապես կարծում էիք, թե մադրիդյան սկզբունքները ստորագրող Սերժը հանդուրժելու էր այդ քարտեզը: Ինչպիսի միամտություն:

Իսկ կատարվածից ես ոչ միայն դժգոհ չեմ, այլ ճիշտ հակառակը: Որովհետև տեղի ունեցածը իսկապես համարում եմ խակերական հարձակում: Բոլորովին կարևոր չէ, թե ճիշտ քարտեզը հայտնվել է իսկական համակարգչային խակերության, թե նախագահականի մեկ կամ մի քանի աշխատակցի միջամտության արդյունքում: Կարևորը այն է, որ նախագահի կամքին հակառակ, մեկ կամ մի խումբ հայերի, թեկուզ մեկ օրով, հաջողվել է ցուցադրել, թե ինչ է իրականում մտածում հայ ժողովուրդը (այդ թվում նախագահականի աշխատակիցները) Արցախի և կարգավորման մասին:

Սերժի դավաճան լինելը նորություն չէ, բայց այս հարձակումը ցույց տվեց, որ նա անգամ իր գրասենյակը և կայքը չի կարողանում տնօրինել, ուր է թե Հայ ազգի ճակատագիրը: Այս և այլ ձևերով մենք պետք է շարունակենք հաստատել, որ Հայ ժողովուրդը մերժում է բոլոր տեսակի տարածքային զիջումները և մերժում է այդ զիջումներին համաձայնություն հայտնող ոչ լեգիտիմ իշխանավորներին:

Մեկնաբանություն

ԱԱ: Ասում եք. <Մանանեխի հատիկի չափ հավատ ունեցեք. և սարեր էլ կտեղաշարժեք…>
Իսկ ես չեմ ուզում, ավելին, չեմ կարող հավատալ, որ սևը սպիտակ է, որովհետև գիտեմ, որ սև է ու ամբիցիոզ հայրենասիրությունը այստեղ կապ չունի: Պարզապես իրականությունը պետք է ճիշտ գնահատել, այլ ոչ թե ցանկալին իրականի տեղ ընդունել ու ասել, թե <մանանեխի չափ հավատ ունեմ>:
Եթե վախենում եք <անձնավորված> խոսել, ապա մի ամաչեք, երբ դա անում են ուրիշները: Դրանից դուք ավելի <խղճուկ> չեք երևա, քան կաք իրականում:
Սատանային սատանա կոչելը դեռ <ամբիցիա> չէ: Ամբիցիան սատանայի դեմ կռիվ տալն է: Բայց դա նաև յուրաքանչյուրի պարտականությունն է: Այդ պարտականությունից խուսափողների բերաններից ես ինչ արդարացում ասես, որ չեմ լսել: Ձերն էլ էր ծանոթ արդարացում:
Մի խոսքով.
Քարտեզ փոխելով, եթե անգամ դա հաջողվի, Սերժին հայրենասեր չես դարձնի, այնպես որ, վաղ թե ուշ, պետք է լինելու մտածել Սերժին փոխելու մասին: Եթե դեռ պատրաստ չեք, ապա շարունակեք պայքարել քարտեզի համար:

Իսկ ո՞վ մեզ պետք է նվիրի այդպիսի նախագահ: Հայաստանի ներկայիս քաղաքական համակարգը միշտ արտադրելու է մոտավորապես այնպիսի նախագահներ, ինչպիսին ունեցել ենք մինչև հիմա:

Իսկ ավելի լավ չի՞ լինի, եթե նախագահ ընդհանրապես չլինի: Այսինքն մեկ անձի ձեռքում այդքան շատ իշխանություն կենտրոնացված չլինի կամ ավելի կոլեգիալ լինի:

Ես նաև չգիտեմ որևէ ռուսական ցար, որը բարձրացրել է Ռուսաստանը: Իրենց կայսրությո՞ւնը, գուցե փորձել են, թեև ի վերջո կործանել են: Եվ դա միշտ արել են միլիոնավոր մարդկանց կյանքի հաշվին: Ցարերի նկատմամբ ռուսների կույր հավատը որոշ չափով հայերիս էլ է ազդել: Հայաստանում էլ կարելի է գտնել շատերին, որոնք իրենց` պետականամետ, իսկ նախագահին ազգային խորհրդանիշ են համարում: Ճիշտ է շատերը իրականում այդպես չեն մտածում, բայց արտահայտվում են, քանի դեռ նախագահը իրենց ուզածն է: Բայց կան նաև անկեղծ այդպես մտածողներն էլ, որոնք դա հայրենասիրություն են համարում: 

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s


%d bloggers like this: