Պոստուլատներ

by

25.09.2009

Վերջերս մեր այսօրվա սիրելի հոբելյարը` infernoarm-ը մեզ ներկայացրեց իր հերթական հետաքրքիր վերլուծությունը` <Карты, два ствола и четыре Президента> վերնագրով: Իսկ ինչ կարող եմ ես նրան նվիրել: Իհարկե` պատասխան վերլուծություն կամ քննադատություն, բայց ավելի լավ է չորս պոստուլատ իր հետագա վերլուծությունների համար` հույսով, որ դրանք օգտակար կլինեն, կհաստատվեն կամ կհերքվեն նրա մյուս վերլուծություններում: Ծնունդտդ շնարհավոր, Հայկ: 

Պոստուլատ 1

Սերժ Սարգսյանին ոչ ոք չի ստիպում հանձնել Արցախի տարածքները Ադրբեջանին և ճանաչել Արևմտյան Հայաստանի նկատմամբ Թուրքիայի տարածքային ամբողջականությունը: Առավել ևս նա դա չի անում լեգիտիմության պակասի կամ մարտիմեկյան դեպքերի պատճառով: (ԼՏՊ-ի և նրա վկաների պնդումները այդ մասին բացարձակապես անհիմն են) Այդ բոլոր` իրապես դավաճանական քայլերը Սերժ Սարգսյանը և նրա խորհրդատուները գործում են սեփական նախաձեռնությամբ, սեփական համոզմունքների և ծրագրերի համաձայն: Անձամբ իրենց համար և իրենց կարծիքով նաև ժողովրդի համար նրանք հեշտ կյանք են փնտրում, առանց թշնամի հարևանների, առանց զոհողությունների, առանց մեծ բանակ պահելու կամ միջազգային հանրությանը հակադրվելու անհրաժեշտության, առևտուր անելով և հարստանալով: Նաև համոզվածորեն պնդում են, որ դա անհրաժեշտ է 21-րդ դարում մրցունակ լինելու համար, քանի որ հաշտվելով թշնամիների հետ իրենք կկարողանան անվտանգության վրա ծախսվող աղքատիկ ռեսուրսները ուղղել դեպի կրթություն, դեպի շփումներ առաջադեմ աշխարհի հետ և նրա փորձի յուրացում, դեպի ժամանակակից ենթակառուցվածքներ և այլ ռազմավարական ուղղություններ: Իսկ տարածքների (հայրենիքի) նշանակությունը, նրանց կարծիքով, գլոբալացված աշխարհում խիստ նվազելու է: Այս խաղում Սերժը բոլորովին էլ չի խճճվել: Նա իրեն բավականաչափ ինքնավստահ է զգում, որովհետև ներքին հակառակորդները անչափ թույլ են և շարունակում են թուլանալ, իսկ արտաքին հակառակորդներ չունի, որովհետև սկզբից գնացել է կատարելու այն, ինչ Հայաստանի ղեկավարներից վաղուց սպասում էին: 

Պոստուլատ 2

2007թ <մեծ քաղաքականություն> վերադարձած ԼՏՊ-ն իշխանության չի ձգտել և այսօր էլ չի ձգտում: Նա շարունակում է խաղալ միայն հանուն պատմության: Ընտրություններից առաջ Վազգեն Սարգսյանի ընտանիքին և երկրապահներին <սպարապետի> 1998-ի սխալը խոստովանեցնելուց հետո, ինչպես նաև ընտրությունների ժամանակ իր մյուս մրցակից Վազգեն Մանուկյանին քաղաքական դիակ դարձնելուց հետո, նա շարունակում է հետապնդել երեք թիրախ: Նախ ապացուցել, որ <պատերազմի կուսակցությունը> (այսօր ի դեմս Սերժի) անում է նույնը, ինչի համար, որ իրեն ժամանակին հեռացրեցին, բայց ավելի վատ է անում, որովհետև իր համեմատ ավելի հիմար է, ապօրինի և հանցագործ: Երկրորդը` թույլ չտալ այլ ընդդիմադիր բևեռի ի հայտ գալը և մաքուր պահել ընդդիմադիր դաշտը, որպեսզի 2012թ միայն կոնգրեսական-հհշ-ական իր ընկերները զբաղեցնեն խորհրդարանում ընդդիմությանը հատկացվող փոքրաթիվ տեղերը: Դրանով ԼՏՊ-ն կատարած կլինի իր պարտքը 1998-ին իր հետ հրաժարական տված թիմակիցների նկատմամբ: Երրորդը` նա շարունակում է պայքարել իր գաղափարական հակառակորդների` <ազգայնականների> դեմ (լինեն դրանք դաշնակներ կամ կոնգրեսական ազգայնականներ, թե այլ), ցույց տալու համար, որ նրանց հետևորդների թիվը Հայաստանում շատ սակավ է, հատկապես իր հետևորդների համեմատ: Եվ վերջապես, նա բոլոր առիթներով և անհեթեթ հիմնավորումներով տևական ընդմիջումներ է վերցնում և ժամանակ է ձգում (քանի որ այլևս ասելիք չունի) և նախապատրաստում է իր վերջնական և հնարավորինս արժանապատիվ հեռանալը (արդյունքների ի սպառ բացակայության պայմաններում): 

Պոստուլատ 3

Ի տարբերություն ԼՏՊ-ի, Ռոբերտ Քոչարյանը ավելի երիտասարդ է, պակաս խելամիտ և իհարկե ուզում է վերադառնալ իշխանության: Սակայն նա երբեք չի փորձի դա անել հակադրվելով գործող վարչախմբին, պայքարելով նրա դեմ, նա երբեք ռիսկի չի գնա և չի խախտի խաղի թույլատրված կանոնները: Առավել ևս նա չի ուզում պայքարել հանուն Ղարաբաղի կամ այլ գաղափարի: Իրականում նրա գաղափարները ոչինչով չեն տարբերվում Սերժի գաղափարներից: Իշխանությունը նա փորձելու է վերադարձնել մի միայն փողով և մի միայն փողի համար: Հնարավոր է նա սպասում է կամ կանխատեսում է Սերժի ձախողում և հեղինակազրկում նաև իշխանական և բիզնես վերնախավի աչքում և պատրաստվում է օգտվել առիթից: Այդ դեպքում նա պետք է պատրաստ լինի ասելու <այս հիմարին իշխանություն տվեցինք, ամեն ինչ փչացրեց, թողեք նորից ես կարգ ու կանոն հաստատեմ>: Իսկ եթե Սերժը դիմանա, ապա Քոչարյանը բավարարվելու է ժամանակի ընթացքում նորից իշխանության փայատեր դառնալու փորձով, իսկ դրա համար նա չպետք է խախտի խաղի կանոնները: Բացի այդ Քոչարյանը, Սերժի համեմատ, ակնհայտորեն թույլ խաղացող է, եթե հիշենք, թե ինչպես, երբ դեռ նախագահ էր, Սերժը նրան պարտության մատնեց: Քոչարյանը իհարկե ավելի է հակված ուժային քայլերի, սակայն այդ հակումը նա միշտ դրսևորել է միայն երբ անսահմանափակ իշխանության տեր էր և գործնականում անպատժելի: Իսկ հիմա ուժային քայլերը ոչ միայն իրենց էությամբ, այլև ձևով հանցագործություններ կլինեին: Նման քայլի դիմելը նրա համար շատ և չարդարացված ռիսկային է: 

Պոստուլատ 4

Արցախի տարածքները Ադրբեջանին հանձնելու և Արևմտյան Հայաստանի նկատմամբ Թուրքիայի տարածքային ամբողջականությունը ճանաչելու խաղում որևէ արտաքին ուժ դիրրիժորի դեր չի կարող ստանձնել: Թե ինչ են նրանք մեզնից միշտ ակնկալել ընդհանուր առմամբ միշտ պարզ է եղել: Պարզ է եղել նաև, որ տարածաշրջանում բոլոր արտաքին խաղացողները իրենց շահն են հետապնդել և մրցել միմյանց հետ: Սակայն այդ բանը նրանք միշտ արել են խաղալով տարածաշրջանի ներքին սուբյեկտների հակասությունների վրա: Իսկ երբ այդ սուբյեկտների շահերը համընկնում են, ինչպես որ հիմա համընկնում են Հայաստանի ղեկավարության, իսկ մյուս կողմից Թուրքիայի և Ադրբեջանի նպատակները, ապա արտաքին ուժերի խաղալու հնարավորությունները խիստ սահմանափակվում են և նրանք ստիպված են լինում խաղալ տեղական կանոններով: Դա է հիմա տեղի ունենում մեր տարածաշրջանում: Հայաստանի հանկարծակի և արագացված հրաժարումը իր բոլոր իրավունքներից և հավակնություններից ստիպեց ԱՄՆ-ին և Ռուսաստանին փորձել հարմարեցնել գործընթացը իրենց նպատակներին կամ հակառակը` իրենց նպատակները հարմարեցնել իրենց կամքից անկախ սկսված գործընթացին:

Մեկնաբանություն
Յուլիա: Ցիտում եմ`
“Անձամբ իրենց համար և իրենց կարծիքով նաև ժողովրդի համար նրանք հեշտ կյանք են փնտրում, առանց թշնամի հարևանների, առանց զոհողությունների, առանց մեծ բանակ պահելու կամ միջազգային հանրությանը հակադրվելու անհրաժեշտության, առևտուր անելով և հարստանալով:”
Արմեն-ջան, գիտես, դու նոր ինչ արեցիր? Դու տվեցիր երջանկության սահմանումը, ճիշտ այդպես, ինչպես այն ընկալում է ոչ միայն հայերի, այլ առհասարակ ողջ երկրագնդի բնակիչների ճնշող մեծամասնությունը:

ԱԱ: Բայց դա երջանկության կեղծ սահմանում է, թեև ընդունում եմ, որ շատերին թվում է, թե երջանկությունը դա է: Իսկ իրականում դա ինքնասպանության սահմանումն է:

Յուլիա: “Жизнь — болезнь со 100% смертельным исходом, передаваемая половым путем” ;-)))

ԱԱ: Ծանոթ կատակ էր: Անհատ մարդու դեպքում` նաև ճիշտ: Այն ընդհանրապես կարելի է կյանք չհամարել: 70-80 տարի, ի՞նչ են դրանք հավերժության համեմատ:
Բայց, օրինակ, ընտանիքի կյանքը, պապերից մինչև ծոռներ, ավելի հարատև է ու անգամ երկարաժամկետ հեռանկարում մահացու ելքի հավանականությունը 100 տոկոսից շատ պակաս է: Ազգերինը` առավել ևս: Սրա չգիտակցումն է ինքնասպանությունը: Իսկ սեռական ճանապարհով, այնուամենայնիվ, փոխանցվում է հավերաժական կյանքը, որը մենք կարող ենք ընդհատել, բայց կարող ենք նաև պահպանել:

Յուլիա: “Սեռական ճանապարհով, այնուամենայնիվ, փոխանցվում է հավերաժական կյանքը” +100 ;-))
Практически афоризм!
Ուզում եմ ասեմ, որ քաղաքականության մեջ նա է հաջողությանը հասնում, ով ժողովրդին երջանկությունն է խոստանում հնարավորինս հստակեցված և պարզեցված տարբերակով:
“Лучше быть здоровым и богатым, чем больным и бедным” (народная мудрость)

ԱԱ: Դրա համար էլ ես սիրում եմ ասել, որ քաղաքական գործիչ չեմ, այլ ազգային: Մյուս կողմից, միշտ չէ որ այդպես է: Օրինակ, երբ <երջանկության մեխանիկայի> առաջին արդյունքները մարդիկ սկսեն զգալ իրենց կաշվի վրա, այդ ժամանակ ուրիշ տեսակի քաղաքականություն արդյունավետ կդառնա :

Յուլիա: Այդ ժամանակ կծլի մեկ ուրիշ պարզեցված երջանկության բանաձև, այնուհետև այն էլ կտապալվի, և այսպես անվերջ….
“երջանկություն անցիր կողքովս
դու հարատև չէս
Դու կարող ես թողնել ինձ ամեն րոպե
Եվ հեռանալիս չնախազգուշացնես….”
Լավ, այս լիրիկական նոտայի վրա ես լռում եմ, իսկ դու կարող ես պատասխանել ավելի լուրջ զրուցակիցներին: ;-)))

Ֆրիդոմ: Արմեն Համաձայն եմ լիովին հատկապես առաջին կետի հետ:
Ես չգիտեմ ով ոնց է ներդրել էս միֆերը իբր թե գերտերությունները ուզում են որ Հայաստանը ճանաչի Թուրքիայի սահմանները:
Կամ իբր ուզում են Ցեղասպանության հարցը փակել:
Այդպիսի բան ՉԿԱ
Գերտերությունները ուզում են ՍԵՓԱԿԱՆԱՇՆՈՐՀԵԼ այդ հարցերը ու խլել դրանից օգտվելու իրավունքը Հայաստանից ու նրա տգետ վերնախավից:
Էդ հարցերը ոչ մեկ էլ չի փակելու որովհետև դրանք գերշահութաբեր ու գերկարևոր հարցեր են: Ու եթե մի տկարամիտ հայ նախագահ հանկարծ ուզենա էլ դրանք փակել ապա նրան այնպիսի հոկտեմբերի 27 կանեն որ սաղ կյանքերը չմոռանան:
Ոչ մի հայ-թուրքական հաշտեցում էլ չի լինելու, լինելու է պարբերաբար էշ-նահատակություններ, գնալու են Թուրքիա գործ բացեն թուրքերի հետ քեֆ անեն հետո իրենց մորթելու են սպանելու են իսկ Արևմուտքն էլ ամեն մի հայի կաթիլը դարձնելու շահութաբեր գործ:
Ոնց որ էն Դինքին սպանեցին ու մի ժամ հետո պլակատները կազմ պատրաստ էին:
Մոտավորապես նույն էլ Արցախում, ազատագրված տարածքները չեն ուզում Ադրբեջանին տան ուզում են իրենք վերցնեն ուղղակի դեռ չեն պայմանավորվել ով պետք է վերցնի դրա համար էլ սպասում են ստատուս-քվո են պահում:

ԱԱ: Այո, գերտերությունները ամեն ինչում իրենց օգուտն են փնտրում: Սակայն երբ հարցի բուն տերն է հրաժարվում հարցից, գերտերությունները չեն կարող այն միայնակ շարունակել շահարկել: Թվում է, թե այդ դեպքում նրանք պետք է խանգարեն, որպեսզի Հայաստանի ղեկավարները չկարողանան հրաժարվել իրենց իրավունքներից, բայց, ինչպես տեսնում ենք, տեղական հակասությունների փոխարեն գերտերությունները հիմա էլ փորձում են շահել հաշտեցման գործընթացից:

Ֆրիդոմ: Իհարկե գերտերությունները չեն կարող խանգարել Հայաստանին եթե Հայաստանն է ինքն է հրաժարվում իր պահանջներից: Բայց դե պատմությունը դրանով չի վերջանում:
Միշտ էլ հնարավոր է առիթներ ստեղծել, ավելի շուտ առիթները իրենք կառաջանան նորից հին բիզնեսը վերակենդանացնելու համար:
Պատկերացրու հայերը վերադառնում են օսմանյան ժամանակների ստատուսի, պարզ է որ հայերի մեջ պարբերաբար ինչ որ դժգոհություններ կառաջանա, ինչ որ մարդիկ ինչ որ բաներ կանեն, նորից կլինեն հակասություններ թուրքերի հետ ինչ որ զանազան հարցերի շուրջ ու դրանք նորից բազմաթիվ առիթներ կստեղծեն միջամտելու համար:
Դե պատկերացրու մի 3 հայ սպանեն Թուրքիայում ոնց որ Մալաթիայում սպանեցին ավետարանչականների… Այդ 3 հայի շնորհիվ ԱՄՆ-ը խոսքի կկարողանա մի 10 միլլիոն դոլլար շահ ունենալ Նաբուկոյի մեջ խոսքի պարտադրելով Թուրքիային քիչ տոկոս վերցնել տրանզիտից:
Ու որպեսզի թուրքերը շարունակեն հայերի հետ վատ վերաբերվել պետք է այնպիսի պայմանագիր որը նրանց դուխ կտա: Ինչպես նացիստների էին դուխ տալիս, նույն այս մեխանիզմն է, դուխ են տալիս թուրքերին որ նրանք մի թրքություն անեն, ու հետո գլխներին թփցնեն…

Ռատիովան: Isk duq uneq postulat te inch anel ais ameni het?:-)))

ԱԱ: Դա արդեն պոստուլատ չի լինի: Այլ եզրակացություն կամ առաջարկություն: Ունեմ: Պետականաշինության եվրաստանդարտ սկզբունքների վրա կառուցված երրորդ հանրապետությունը ըստ էության, անգամ տեսականորեն, ի վիճակի չէ ձևավորել ազգային պատասխանատվության կրող քաղաքական ընտրանի, հետևաբար նաև ի վիճակի չէ հայամետ որոշումներ կայացնել: Ուստի ժամանակն է, որ հույսներս կտրենք, թե այն կարող ենք բարեփոխել և մտածենք սեփական ծրագրով և բոլորովին այլ սկզբունքների շուրջ ազգային պետություն, մի գուցե Չորրորդ հանրապետություն կառուցելու մասին:Սկսելով դրա սահմանադրությունը գրելուց,ապագա պետական մարմինների սաղմերը ձևավորելուց, վերջացրած Երրորդ հանրապետության քաղաքական դաշտում նոր շարժում նախաձեռնելով, որի նպատակը կլինի Չորրորդի կայացումը:
Որքան ուշացնենք, այնքան հակահայ որոշումները կշատանան:

Ավելացնեմ, որ անգամ եթե մեզ հիմա հաջողվի հետաձգել արձանագրությունների ստորագրումը կամ վավերացումը, ինչպես նաև տարածքների հանձնումը, ապա միևնույն է այդպիսի փորձերը շարունակվելու են և մի օր կարող են իրականացվել: Իսկ Չորրորդ հանրապետության ստեղծումը կխորհրդանշի նաև Երրորդի ապազգային գործողություններից հրաժարումը: Սահմանադիր ժողովի վերաբերյալ ավելի գործնական առաջարկությունը նախապատրաստում եմ:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s


%d bloggers like this: