30 Արծաթ

by

08.10.2009

Հայ-թուրքական «հաշտության» դրամատիկ զարգացումներին հետևողները հաճախ հակված են ենթադրել, թե սա արտաքին ուժերի կողմից Հայաստանի թույլ, ապօրինի և անհենարան իշխանություններին պարտադրված գործընթաց է: Սակայն ավելի ուշադիր նայելիս շատերն են նկատում, որ դրա նախաձեռնողը, գլխավոր ջատագովը և քարշակը այնուամենայնիվ Սերժ Սարգսյանն է: Նորմալ մտածող հայի համար թուրքերի հետ հարաբերություններ կարգավորելու ընտրված ձևն ու բովանդակությունը այնքան ակնհայտ վնասակար են, որ մենք չենք կարողանում պատկերացնել, թե ինչպես Հայաստանը ղեկավարող և Արցախյան պատերազմի հետ որոշ առնչություն ունեցող մարդը կարող է հակառակում համոզված լինել: Եվ երբ տեսնում ենք, թե ինչպես է Սերժ Սարգսյանը բոցաշունչ ճառում, հասկանում ենք, որ մեր մեկնաբանությունները թերի են: 
 

«Հավատացյալ» նախագահը 
 
Սերժ Սարսյանը որպես պետության ղեկավար շատ քիչ բանով է տարբերվում իր նախորդից: Սակայն երկու կարևոր տարբերություն այնուամենայնիվ կա: Նախ Ռոբերտ Քոչարյանը համոզված աթեիստ էր և չէր թաքցնում դա: Իսկ նրա ժառանգորդը հավատացյալ է կամ իրեն այդպես թվում է: Հնարավոր է միայն վերջերս «դարձի եկած» կամ «դարձի բերված» հավատացյալ: Եվ երկրորդը` Ռոբերտ Քոչարյանը բավական ինքնահավան և մեծամիտ էր ու խորհրդականների կարիք չէր զգում: Իսկ Սերժ Սարգսյանը շատ ավելի ենթակա է «խորհրդականների» ազդեցությանը: Հատկապես նրանց, ովքեր համատեղության կարգով նաև «դարձի բերողներ» են: Այս երկու հանգամանքները բոլորովին էլ անկարևոր չեն նրա շարժառիթները հասկանալու համար: 
 
«Ամեն իշխանություն Աստծուց է» 
 
Մարդը միշտ հակված է իր մասին լավը մտածել: Կաշառակերը չի մտածում, թե ինքը հանցագործություն է կատարում, այլ կարծում է, թե իր երեխաների ապագայի մասին է հոգում և համոզված է, որ ուրիշ մեկը իր տեղում նույնը կաներ: Շրջապատված ամրոցի բանալիները թշնամուն հանձնող դավաճանին չի թվում, թե ինքը դավաճանում է: Նրան թվում է, թե հայրենակիցներին թշնամու ողորմածությանը հանձնելով փրկում է նրանց անխուսափելի մահից: Հայրենակիցներին թալանելու, հետո կաշառելու, շատերին հարկադրելու, անհնազանդներին բանտարկելու, իսկ ոմանց էլ սպանելու գնով իշխանությանը տիրացած մարդուն նույնպես արդարացումներ են պետք սեփական խիղճը հանգստացնելու համար: «Ջուրը մտնողը թրջվելուց չի վախում», «ժողովուրդը իր օգուտը չի հասկանում», «մյուսները, որ գան, ինձնից վատն են լինելու». սրանք տարածված արդարացումների շարքից են: Սերժ Սարգսյանն էլ սրանով կբավարարվեր, եթե նրան «դարձի բերողները» չհուշեցին արդարացումներից լավագույնը. «ամեն իշխանություն Աստծուց է»: Սա իհարկե այս առիթով չի ասված, բայց հիմա ինչ կարևոր է: Իսկ կարևոր է այն, որ ենթական մտածի, թե ինքը ոչ թե ճիվաղ է այլ Աստծուց շնորհյալ: 
 
«Առաքյալը» 
 
Բարձրյալը հենց այնպես շնորհներ չի շռայլում: Հետևաբար իշխանության շնորհին արժանացածը պետք է ինչ-որ առաքելություն ունենա: Իսկ եթե «առաքյալը» միանգամից գլխի չի ընկնում, թե որն է իր առաքելությունը, ապա հուշարարներ միշտ էլ կգտնվեն: Կմտածեր արդյոք կևորկովյան ժամանակների կոմերիտական չինովնիկը, թե ինքը մի օր հայ ժողովրդին առաջնորդելու է հետարդյունաբերոկան հասարակարգ (պոստինդուստրիալ), ազատելու է նրան հարևանների դեմ տածած դարավոր թշնամանքից, որպեսզի լուսավորի գիտությամբ և մի շարք բնագավառներում դարձնի տարածաշրջանային լիդեր: Իսկ հիմա նա համոզված է, որ հենց դա է անում: Ընդ որում անում է հերոսաբար և անձնազոհաբար, ինչպես վայել է առաքյալին, հաղթահարելով անմիտ, անհավատ և 21-րդ դարի իրողություններին անտեղյակ իր քննադատների դիմադրությունը, համարձակորեն պատրաստ մրցակցելու Թուրքիայի հետ պոստինդուստրիալ հասարակարգում: 
 
Երեսուն արծաթը 
 
Կեղծ առաքելական այս պատմությունը պետք է իր վերջաբանն ունենա: Մեր օրերում և նման դեպքերում երեսուն արծաթը հանձնում են Նորվեգիայի մայրաքաղաք Օսլոյում: Մեր «առաքյալը» հավանաբար այնտեղ կմեկնի իր երկու սիրելի հարևանների ձեռքերը բռնած: Սրանք մի քիչ զարմացած կլինեն, թե այդ ինչպես իրենց հաջողվեց առանց պատերազմի խայտառակ պարտության մատնել հայ ժողովրդին: Ցեղասպան օսմանցին և ոչ պակաս ցեղասպան կովկասյան թաթարը նույնպես նոբելյան մրցանակ կստանան, բայց երեսուն արծաթ կստանա միայն «հուդան», իսկ հետո…

Ստորագրության շուրջ
11.10.2009

Եթե ճիշտ է, որ ստորագրությունը ձգձգվել է Ղարաբաղի կարգավորման մասին թուրքի ելույթում առկա հիշատակման պատճառով, ապա հարց է առաջանում. ինչո՞ւ այդ մասը պարզապես չհանվեց, այլ ելույթներն ընդհանրապես: Պետք է ենթադրել, որ դրան էլ թուրքը չի համաձայնվել, որովհետև խոսել և Ղարաբաղի մասին չասելը նրա համար սուտ խոսել կլիներ:
Փաստորեն Նալբանդյանը բավականաչափ դուխ ունի ինչ-որ բանի <ոչ> ասելու ու 6 գերարտգործնախարարի մի երկու ժամով գործից գցելու համար: Միայն թե այդ բանը նա անում է, երբ իրենց դեմքը փրկելու անհրաժեշտություն է առաջանում: Բայց այսքանից հետո դա միթե այդքան կարևոր էր:

Ներքին Թշնամիներ
11.10.2009

Չգիտեմ, ո՞վ, ինչպե՞ս, բայց իմ կարծիքով մեր ներքին թշնամին սահմանն անցավ: Ու ով համաձայն է եղել դրան ու քարոզել է այս դավաճանությունը, ով ծափահարել է, ով դա որպես մեր` հայերիս դեմ տարած հաղթանակ է համարել,անգամ նա, ով պարտավոր էր դեմ խոսել, բայց անձնական շահի պատճառով լռել է, նրանք բոլորը այլևս իմ անձնական թշնամիներն են` թուրքից բեթար:
Ու թող ոչ ոք ինձ չհամոզի, թե սրանց մեջ կան մարդիկ, ովքեր հայ ժողովրդի մասին մտածելով են կողմ թուրքի հետ եղբայրանալուն: Ես դեռ չեմ տեսել մեկին, որ շահ չունենա և այս դավաճանությանը կողմ լինի: Սպասվող հաջորդի մասին էլ չեմ խոսում:
Բիզնես, խնամիություն, հարևանություն, չգիտեմ էլ ինչ, ամեն ինչ մի կողմ է դրվում: Թշնամու հետ նման բաները համատեղելի չեն:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s


%d bloggers like this: